Emperyalizmin yerli işbirlikçiler eliyle yürüttüğü en sinsi strateji, bir halkı sadece maddi sefalete sürüklemek değil, aynı zamanda onu kendi haysiyetine yabancılaştıracak bir çaresizlik sarmalına hapsetmektir. Ülke yönetimlerinin adım adım ekonomiyi batırıp üretimi yok ettiği bu süreçte halk, öyle bir umutsuzluk eşiğine getirilir ki; vaktiyle bağımsızlığı için can verdiği değerleri, bir lokma ekmek vaadiyle gelen işgalci güçlerin ayakları altına sermeye razı olur.
Bu durumun yarattığı en acı tablo ise, celladının ipine sarılmayı kurtuluş sanan, emperyalist bir gücün tahakkümü altında olmayı sevinç naralarıyla karşılayan o kimliğini yitirmiş güruhtur. Nihayetinde alınması gereken ders şudur: Bir toplumun savunma hattı sadece sınırlarından değil, mutfağındaki ekmeğinden ve zihnindeki hürriyet inancından geçer; zira açlıkla terbiye edilen kitleler, gün gelir kendi köleliklerini bayram ilan edecek kadar savrulabilirler.
