sonbaharda tenime dokunan losyon

istanbul’da bir pazar yağmuru, pencereden süzülen hüzün ve bir de vücut losyonum olmalı. nemlendirici değil bu, bir aşk hikayesi aslında. aveeno’nun yeşil şişesi var ya, o benim melankolik mimar anılarımın tercümanı. pamuk gibi yumuşatırken tenimi hüzünlü bir şarkı mırıldanıyorum içimden (bkz: sonbahar melankolisi)