iş görüşmesi yaparken yavşayan tip

Aylardır işsizsin. Her görüşmeye “belki bu sefer olur” diye giriyorsun. Umutla, heyecanla, biraz da yorgunlukla… Sonra bir noktada bir tuhaflık başlıyor. Sorular işten çıkıyor, tavırlar değişiyor, mesafe bozuluyor. Sen iş ararken karşındaki senin çaresizliğini yokluyor.

inanılmaz kırıcı bir şey bu. insan kendini küçük hissediyor, sıkışmış hissediyor. O an anlıyorsun ki mesele iş değilmiş, mesele güç. Ama şunu bilin: Birinin zor durumda olması, ona her şeyi yapabileceğiniz anldıbına gelmez. Bu “uyanıklık” değil, düpedüz ayıp.

Lütfen artık bu yolları bırakın. Kimse ekmeği için onurundan vazgeçmek zorunda değil.