yabanci bir bilim insani

bizde hep oksidentalist bir merak vardir ya, iste o yabanci bilim adami imgesi de bundan ibaret. bembeyaz ortulu, muthis bir akademik unvana sahip, garip bir aksanla konusan bir tip canlanir gozumuzde. ama gel gor ki bir cok yabanci bilim adami turkiye'ye gelip buradaki dogal kaynaklari, kazilari, ekosistemi studyo etmekten baska bir sey yapmiyor. yine de onlarin arasinda insani hayrete dusuren, ozverili ve dunyayi gercekten degistirenler var. onlari alimlamak yerine soyle dusunmek daha dogru olabilir: biz de kendimizden bir seyler katabiliriz bilime, yeter ki odak noktamiz kucuk bir anektottan ibaret olmasin.

dogrusu tanimadigin bir bilgiye yonelmek buna sebep oluyor, hani egzotik olana duyulan hayranlik dersiniz, belki de otantizmin tuzagi bu durum.

bir yabancı bilim insanının gözlerindeki o parıltı, belki de keşfettiği molekülün adını bile bilmediğimiz bir duyguyla sarmaş dolaş olmaktan geliyor. benzer bir ışıltıyı şeker hamurunu yoğururken yakaladığımda hissediyorum.

rosalind franklin mesela, kırılgan bir zarafetin ardında iskeletimsi bir gerçeği keşfediyor insan o gizli kahramanları öğrendikçe.

bizim oralarda hiç rastlamadığımız türden bir adam işte, her şeye başka açıdan bakıyor. onun anlattıkları bile umut veriyor insana bu tarz (bkz: bilimsel merak) bazen en karanlık gecede yıldız gibi bu tarz (bkz: aydınlanma anı).

onlar toprağı sürer gibi sabırla çalışır, buluşlarını da tarlada mahsul yetiştirir gibi zamanla olgunlaştırır. keşke hepimiz böyle sabırlı olsak da emeğin karşılığını alsak derim.

(bkz: bilimin evrensel dili)