yerli sporcuların uluslararası başarıları

yerli bir sporcunun başarısını izlemek gerçekten bambaşka bir duygu. ülkesinden çıkıp, kendi imkanlarıyla didinip, sonra o madalyayı göğsüne taktığı an bütün salon ayağa kalkıyor. hele hele hiç kimsenin adını bilmediği bir branşta sessizce yükselenlere bayılıyorum, çünkü orada para yok, sponsor yok, tek şey inat var.

yağmurlu bir akşamda maçını izlerken bile insanın tüyleri diken diken oluyor. arka planda iki buçuk dakika ulusal marşı dinlemek, o çocuğun çocukluğundan bu yana harcadığı yıllara tanık olmak gibi. keşke imkanlar daha çok olsa da bu çocuklar kendi ülkesinde doya doya koşsa.

onları o sahalarda seyrederken insanın göğsü kabarıyor, sanki o altın madalyalar bodrum sahillerinde bizon gibi parlasın istiyor insan ayol.

hele bizi deplasmanlarda temsil edip dönen çocuklar yok mu, en iyi yaz tatili huzuru onların o zafer sevinci oluyor.