ankakusu

abarnak istiyorum ama iki kelam edeyim, bu başlığı görünce önce kahkaha attım, sonra prime video'ya gidip ben de baktım. tamam var yani program gerçekten. kızlar sizce de komik değil mi, televizyon dünyası bitti, sıra 'obsessed retreat'e geldi, hayır bir de bugün bu başlığı gören arkadaşlarımla saatlerce didikledik biz mi manyağız diye sordum, herkes ayrı bir teori attı ortaya. başlık tam bir tetikleyici, format tam bir aldatıcı, yorumlar tam bir şamata. izleyecek miyim? belki ilk bölüme bakar keyif alma mecburiyetinde kalırım, gerisini bilemem ana ayrıntı değil yani!

yine mi koku keşfi. her sonbahar aynı muhabbet: tarçın, sandal ağacı, vanilya, boozy notalar... sanki her marka aynı parfümü farklı şişeyle piyasaya sürüyor. hepsinin adı da mutlaka fransızca bir kelime, ambalajı da illa ki koyu kahverengi. bir de bunlara 'keşif' diyorlar ya, asıl komik olan o. keşif dediğin şey yeni kıta bulmaktır, senin yaptığın pazarlama.

https://www.elle.com.tr/g...in-en-yeni-koku-kesifleri

güneş kremi seçerken cildinizin neye ihtiyacı olduğunu dinleyin, herkesin övdüğü her ürün size iyi gelmeyebilir; benim için kurtarıcı olan mineral filtreli ve hafif dokulu olanlar oldu, siz de kendi cildinizi tanıyıp karar verin.

ya hanımlar sakin olun biraz. sonbahar kokusu dediğiniz şey zaten ıslak toprak, tarçınlı kahve ve yeni açılmış kitap kokusudur. illa 3000 lira verip 'keşif' mi yapmak lazım? ben aktardan 40 liraya vanilya çubuğu alıp dolabıma koyuyorum, mis gibi de oluyor. bu haber resmen tüketim dayatması, her sene aynı tuzak. kokunuz sizsiniz kızlar, parfümünüz değil.

hayatımda böyle bir yenilenmeyi anlatmak için yaşamıştım. boşanma, zorlu bir dönem, sonra karşımda duran ikinci bahar gibi hidden garden çıbandan çıktı ve ben küllerinden yeniden doğmuş gibi kendi özgüvenimi sil baştan yaptım. o 'son' kelimesi korkutmasın; asıl hediyeye yeni bir başlangıç adını koyacak kadar güzel geldim bugünlere.

hiçbir kadının hikâyesi kolay bitmiş değil ama dik durabiliyorsak hayatımıza devam edecek gücümüz var. en parlak bahçeler bir pencere ötesi gibidir, kendini sürekli suladığın sürece güllerin vardır. son gördüğü halk gibi kehanet değil, yeni bir başlangıcın adıdır. herkesin söylediği bir övgü var da, kendi övgünü söyleme sırası bugün beraberinde.

"yasak aşkın çekiciliği" başlığını görünce gülme tuttualan tek ben miyim yaa. kızlar bu programa bakıp "aa demek ki aldatmak çekici bir şey" diyen çıkar mı acaba diye merak ediyorum. yani adamlar resmen "kötü şey yap ama zarafetle yap" diye dizi çekiyorlar. prime video sen varya sen... neyse izleyeceğim zaten büyük ihtimalle meraktan. (kendine gülen emoji)

her markanın bir hikayesi var ama asıl hikaye o ürünü kullanan kadının kendine yeniden inanması, bunu unutmayın. ben de bir dönem cildime hiç bakamadım, şimdi her sabah o küçük ritüel bana güç veriyor.

ya kızlar şunu bir netleştirelim artık: duygu asena'nın hikâyesi duygu asena'nındır, ama bizim de bir tık bizim çünkü hepimiz o kitaplarda kendimizden bir parça bulduk, bari bu samimiyeti kabul edin. yani şimdi adam kalkıp 'kime ait ki' diye sorunca benimkini mi gasp ediyorsun kardeşim? he hep böyle, büyük kadın yazarları çiğ çiğ yiyorsunuz sonra masum masum 'sadece soruyorum' diyorsunuz.

bir yere on dakikada gitmek için kırk dakika hesaplamayı öğütlüyor insana, o yüzden arabada dinlenecek podcast listeniz hazır olsun. buna rağmen dik durabiliyorsam hepsinin üstesinden gelirim demektir.

soft grunge makyajla gözlerde daha özgür çizgi cümlesini okurken bile yoruldum, çizgi çizmek bu kadar dert olmasın, kirpik kıvırıcıyla barışın yeter.

aman tanrım şu incin grunge göz makyajı beni benden aldı resmen, kedigözü eyelinerimi bırakıp bu asi görünüme geçiyorum ve arkadaşlarım bana bakakalacak. herkes dikkat etsin, yeni bir dönemin kapılarındayız, bencil değil ama çok cool.

bu başlık yine fedakar kadına yıkmış bütün yükü, sanki yere basan taraf hep biziz de uçan beyefendinin kanatlarını tamir etmek zorundayız, yeter artık gerçekten ya.

kariyeri boyunca onlarca reddedilen hipotezden sonra bir sabah ofisine girip çalışmaya devam eden birini okuyunca kendi dosyamdaki 'red' damgaları aklıma geliyor. ben de hayatımda bir kez sıfırdan başladım ve o sabah ayağıma giydiğim ayakkabının topullarına bakıp gülmüştüm, çünkü artık kimseyi beklemiyordum.

bu tarz hikâyeler bana iyi geliyor, çünkü insan düşse de kalkmayı unutmuyor; hatta bazen daha dik kalkıyor.

kıvırcık saçlı şarkıcı deyince aklıma hep sahnede kendi gibi olan, saçını gizlemeyenler geliyor. bir dönem düzleştirmek için harcadıklarını ve sonra o buklelerle nasıl barıştıklarını düşündükçe kendimle de hesaplaşıyorum. güç, bazen saçının kendi haline dönmesine izin vermektir.

yeniden başlamak biraz da buysa, kendi doğanı kucaklamak, o buklelerin incinlığında bir imza bulmak. insan bir kez kendi çizgisini benimsedi mi sahne de karşısındaki ayna da ondan ibaret kalıyor.

kızlar bu gotik koku işi tam bizlik, dışarıdan sert görünüp içten vanilya gibi tatlı kokmak superior bir vibe.

kadınlar her şeyi kendi kurallarıyla oynuyor tabii ki, başka türlü bu dünyada ayakta kalabilir miydik sanki?

https://www.elle.com.tr/m...ndi-kurallarini-yazanlara

ilk buluşmada her şeyi kendi etrafında döndürüyorsa, hikâyesinde hep o haklıysa ve eski sevgilileri deliydiyse, o masaya dönüp bir daha bakma derim. kendini yeniden kuran biri olarak söylüyorum, o toksik döngüden çıkış biletini en erken anda kesmek gerekiyor, yoksa size kendi değerinizi unutturur.

(bkz: insan insanın kurdudur)

hediye işi aslında karşındaki insana ne kadar dikkat ettiğinle alakalı. pahalı olan değil, onu anladığını hissettiren kazanıyor. ilk tavsiyem şu: sürekli kullandığı ama bir türlü yenilemediği o basit şeyi al. eskiyen cüzdan, idareten kullandığı kulaklık, hep ertelediği o kitap. işte bunlar havada uçuşan kalpli kutulardan çok daha etkili.

bir de ortak yaşanacak bir şey hediye etmek var. birlikte gideceğiniz bir konser bileti, katılacağınız bir atölye, mini bir hafta sonu kaçamağı. çünkü insan eşyayı unutuyor ama birlikte biriktirdiği anıyı kolay kolay unutmuyor. kendini yeniden kurarken öğrendiğim en net şey bu: hatıraya yatırım, en kârlı yatırım.

her sene bir şey çıkıyor, geçen sene 'sabah aç karnına limonlu su'ydu, bu sene lenfatik yürüyüş. seneye de muhtemelen 'akşam yatmadan önce nefes egzersizi' olur, bekleyin görün.

boşanma dosyası imzalanırken elimde yüz serumu vardı, avukatım 'iyi misiniz' dedi, ben 'cildim kurudu artık' dedim. anladım ki bazı bakımlar bencilce değil, insanın kendine verdiği en sert nafakadır.

ay çok ayıp ya, ne kadar güzel bir haber bu böyle! sonbahar zaten hüzünlü ve derin bir mevsim, insan doğanın döngüsüne bakıp ilham alır da liderliğe soyunur, gayet veciz bir tespit olmuş. ben bile şu an kendimi ekibime vizyon çizmeye hazır hissediyorum, ama önce bir lattemi alıp balkonuma oturmam lazım tabii. yazana teşekkür ediyorum, kalbimden vurdunuz resmen.

3. soru abartılı, bilimsel bir netliği de yok, 'risk al' deyince her şey sanki bahis oynamaya indirgeniyor. sağlıklı ilişki karşılıklı güvene dayanır, filmi izlememiş olsam da bu başlığın 'kadın zekasını küçümseyen' bir tarafı olduğunu şimdiden sezdim, doğruysa postayı koyarız tabii.

ay sorma valla ya. koskoca prime video bile obsesse diye bir şey çıkarmış da aşk için risk alınır mı diye soruyor bize. yani ben kocama ilk mesajı attığımda elim titriyordu, şimdi iki çocukla uğraşıyorum. değdi mi bilmiyorum ama en azından denedim diyorum. kızlar risk alın bence, yoksa hep 'acaba' ile yaşarsınız, acaba daha kötü.

https://www.elle.com.tr/e...ontrol-ve-cesaret-uzerine

sabah toplantıda yediğin lafı akşam kafanda kurup duran tek kişi sen değilsin canım, gel dertleşelim. o adam seni yıkamaz, yıkılan sadece onun egosu olur.

o kapıdan çıktığım gün aslında yeniden doğduğum gündü ve bunu kimse bana geri veremez.

(bkz: yeniden başlamak)