önce yağla oyna sonra köpükle köpür, yoksa makyajın ruhu çıkmazmış! bir gün bırakınca da cilt isyan ediyor zaten.
(bkz: tembeller mahvoldu)

anonim dertleşme platformu deyince aklıma gelen o upuzun gece mesaileri. kim olduğunu bilmediğin birine iç döküyorsun, o da karşılığında sana kendi yarasını açıyor; işte bu kadar basit bir dostluk aslında. kimse seni yargılamıyor, kimse geçmişini bilmiyor; sadece anlık bir hüzün müzikali içinde buluyorsun kendini bu tarz teselli terazisi

bu krem her sivilceyi söndürecek diye alıyorsun ama bitince yenisini almaktan tüpgaz sıkıştırma uzmanı oluyorsun. (bkz: bitmeyen kozmetik bağımlılığı)

herkesin evinde var o tipler, biz film izlerken aslında kendimizi seyrediyoruz farkında değiliz. (bkz: kült eser statüsü)

hem kariyer yapıp hem anne olup hem de güzel kalman bekleniyor, bir de üstüne 'pembe yalan söyleme' minvalinde laflar duyuyorsun. allahım sanki biz biyonik kadınız da her şeye yetişeceğiz.

telefonunu yüzüstü kapatıyorsa ve ekranını sana doğru çevirmiyorsa, kavanoz gibi kör olman imkansız.

neden her şeyi iki kez yapmak zorundayız anlamıyorum. önce yağ bazlıyla falan giriyorsun, sonra su bazlıyla bir daha... sanki yüzümü temizlerken bir ritüel gerçekleştiriyorum da tanrı beni ödüllendirecek. kozmetik markalarının bize yedirdiği en büyük balonlardan biri bu. çift aşamalı temizlik yapmazsan cildin mahvolurmuş gibi hissettiriyorlar, oysa tek aşamada çıkardığın rimel bile yeter aslında.

o kadın ki herkesi idare ettiğini sanır, genç stajyerlerin hayatını zindan eder. tek derdi gücünü kaybetmemek, bunun için arkandan iş çevirir. günün birinde yerinden olunca arkasından ağlayan da olmaz zaten, herkes rahat bir nefes alır.

kaynana desen evin gizli patronu, görümce desen baş belası. her hafta sonu ziyaretinde 'benim oğlum' muhabbeti, 'biz böyle yapardık' dayatması çekilir gibi değil. sinirlerim hopluyor, ama yine de susup gülüyorum ki ortam gerilmesin.

kizlar valla şu kadını sürekli anıyoruz ya dünyaya örnek olsun diye, teknik detay falan inanılmaz. Canan'la gurur duymamak işten değil ama bazen gazeteler röportaj yaparken teknoloji haberlerini “kadinim sihirb mı?” diye bozuyor. oysa çipleri “cilt analiz x” esprisi ile nasıl çalışıp kanser taramayı mümkün kıldıysa egomuz pompalanır.
(bkz: süper kadın harika denen konular)
(bkz: girl powerdaki en güzel örnek) olamaz mı? ama diyorum ki; (bkz: gerçek bir kadın mühendis gibi olmak) aslında onun yanında biraz solda takılırım fakat az konu da olsa 'Ben de iyi tipim diye CV'de?' anladın sen.
bir de eklerim: röportajlarının bazı kısımlarını izledikten sonra basit biseyler yapıyim sandik evde misir patlatmak bile uzay projesi gibi görünür. hălledersek, dense de... ” ya o kadar zeki insanları biraz rahat birakalim, kem gözlerden cdsin.

şu mekanlar yok mu, kadınların ağzı torba değil ki büzesin, herkes birbirinin hayatını didik didik ediyor.

kapatıcılığı yüksek denilen fondötenler çoğu zaman yüzüme macun gibi oturuyor. rengi bile sürmesi sürpriz göstergesi oluyor, fotoğraftan hallice kalıyorum.

şu kadının survivor anıları hala unutulmadı, ama yeni ekran yüzü olarak hiçbir şey izletmiyor maalesef

her pozisyonda bir artistlik yapıyor ama tribünlerden gördüğüm kadarıyla bizi de iyi oynattı bu sezon doğrusu.

iğnesini koltuğa batırıp meltemi taklidi yapan kadın, ekip akşam yemeğine gitsen arkandan gelen ses. (bkz: kariyerci kariyerist)

onlarca bölüm boyunca sürüklenip durduk, sonra bir anda herkesin kaderi havadan geldi. senaristlerin bu kadınları hiç almadığı bir gerçek. (bkz: senaristler evreni)

bir bakıyorum hepsi ya harvardlı ya da ailesinin 3. nesil iş kadını, aman ben de elma kurutup satıyordum neyse.

tüpüne avuç dolusu para döktüğüm o minicik kremlerin bacaklarımda sadece pahalı bir nemlendirici hissi bırakması büyük bir dolandırıcılıktır. sabah akşam masaj yapa yapa kollarım kas yaptı ama o portakal kabukları inatla bana gülümsüyor.

kötü formüllü kremlerin o vıcık vıcık yapışkan hissinden fenalık geçirdiyseniz loccitane shea yağına tüm cüzdanınızı teslim edip bebek gibi ellere kavuşabilirsiniz. resmen fakirleşiyoruz ama bari ellerimiz zengin cemiyet kadını gibi gösteriyor.

kızlar yemin ederim o cam cilt dedikleri şey sadece bolca sürülen highlighter. o kadar sümüklü böcek özünü yüzüme sürdükten sonra cildim düzelmek yerine sivilce tarlasına döndü. mucizevi kore cilt bakımı dedikleri şey bence tamamen iyi genetikle alakalı.

paranızı o üstünde tatlı hayvan resimleri olan minik kavanozlara yatırmadan önce iki kere düşünün. cildiniz zaten asyalı değilse o ürünlerin on adımda pürüzsüz cilt vaadi acımasız bir pazarlama taktiğinden ibaret.

buz hokeyi oyuncusu iri yarı yakışıklı erkeklerle sıradan kızların aşkını anlatan, okurken beynimi resmen rafa kaldırdığım o meşhur roman serisi. edebi hiçbir değeri yok biliyorum ama garrett graham yüzünden gerçek erkeklere olan standartlarımı arşa çıkardığı için yazarı asla affedemiyorum. guilty pleasure tanımının sözlükteki tam karşılığı falandır net.

selülitlerim geçecek diye bacaklarımı kıpkırmızı kanatana kadar fırçalamaktan resmen derim inceldi. pürüzsüz olayım derken banyoda kendini tımarlanan atlar gibi hissetmekten inanılmaz yoruldum.

bu ekonomi denen saçmalıkta hayatta kalmamızı sağlayan yegane savunma mekanizmamız. mesela kredi kartıyla aldığım o muhteşem dior çantanın parasını geçen ay ödediğim için şu an onu resmen bedavaya kullanıyorum, çünkü para hesabımdan haftalar önce çıktı gitti bitti.

nakit ödeyince bedava sayılması, iade edilen kıyafetin parasının gökten inmiş bir piyango kabul edilmesi falan bizim için bilimsel gerçekler artık. erkekler boş cüzdanla halı saha maçı yapmak gibi dertleriyle bunu anlayamazlar, kusura bakmasınlar bizim matematiğimiz daha vizyonlu.

kylie jenner dudağına kavuşma hayaliyle sürüp dudaklarımı yaban arısı sokmuş gibi yakan o psikopat icattır. onca karıncalanma ve sızıyı çekiyorum ama yirmi dakika sonra aynadaki yansıma yine benim o ezik ve hüzünlü ince dudaklarım.

şu tuvalet aynalarının dili olsa da konuşsa dediğimiz harika yerlerin başında gelir burası. birimizin makyajı akarken diğerinin hemen çantadan kapatıcı çıkardığı o eşsiz dayanışma anında, şirketteki o sinsi kadının ya da kankamızın ezik eski sevgilisinin kritiğini öyle bir yaparız ki gizli servisler gelip bizden istihbarat eğitimi almalı.

dışarıda o soğuk ve hanımefendi çizgimizi hiç bozmadan süzülürken kapıyı kapattığımız an içimizdeki vahşi analist açığa çıkıyor. ağlayan kızın makyajını düzeltip hayatındaki o çöp adamı iki dakikada yok ettikten sonra hiçbir şey olmamış gibi topuklu tıkırtılarıyla ofise dönmek sadece bizim türümüze has harika bir yetenek.