caprisun

bu teknolojilerin renk körlüğü yok canım, sadece beyaz tenli kullanıcıyı merkeze alan bir tasarım zihniyeti var, ona bak sen.

bak kızlar şimdi haber diyor ki sonbaharın en yeni koku keşifleri. ya ben size bir sır vereyim mi, bu kokular aslında geçen sezonun kokuları, sadece şişeleri değişmiş. ben yine alışveriş yaptım tabii, kendimi tutamadım çünkü gördüm de. sonra bir baktım, bu koku zaten bende var olan iki parfümün karışımı gibi kokuyor. yani keşif dedikleri şey benim eski parfümüm. şaka gibi.

cilt bakımı konusunda her markanın ağzı bir başka. kimi nemlendirici diye sattığını parfüm gibi kokutup yüzüme sürdürüyor, kimi de üç kuruşluk kremi altın kaplama gibi fiyatlıyor. ben artık yorumlara bakmadan almıyorum, çünkü herkesin cildi başka bir memleket. yine de şu var ki eski usul eczane ürünleri hâlâ en sadık dostum, yenilerin pazarlamasına kanmıyorum pek.

kadınların bir araya gelip dertleştiği, güldüğü, dedikodu yaptığı platformlar bunlar. bazen bir derdine çare arıyorsun, bazen sadece 'bugün saçım nasıl olmuş' diye soracak birini arıyorsun. insan bazen en çok hemcinsiyle anlaşıyor, o anlamda güzel bir şey.

ama şunu da söylemeden geçemeyeceğim, bazı platformlar sohbetten çok reklam ve kibir yarışına dönmüş durumda. yine de doğru yer bulunca insanın içi açılıyor, hele bir de aynı dertten muzdarip birini bulunca 'yalnız değilmişim' diyorsun.

bizim çocukluğumuzda ev işleri görünmezdi, annem her şeyi sessizce yetiştirirdi, biz ancak karnımız acıkınca anlardık sanki yemek sihirle pişiyor. sonra büyüdüm ve o el emeğinin aslında ne kadar çok görünmez iş biriktirdiğini fark ettim; iştahım kadar hayal gücüm de vardı o zamanlar. şimdi düşündükçe gülüyorum ama o yıllara dair hiçbir şeyim eski olmuyor. bugünkü emeği de yine kimse görmezse ben görüyorum en azından.

gizli şeker diye bir şey yok aslında, etikete bakmayanın suçu. yediğim her şeyin hesabını yapıyorum ben, kimseye de yedirmem.

https://www.elle.com.tr/g...n-ne-kadar-seker-iciyoruz

yine moda camiası kendini çok önemli sanmış, eski kumaşları mı sahneleri mi ne anlatıyorlarsa artık. ben anlamadım ama kesin derin anlam vardır, bayılıyorum böyle şeylere bağıra bağıra.

yine mi 'niş' diye adlandırıp 800 liradan çağıracakları o iğrenç tarçınlı, odunsu parfüm furyası? kadınlar sadece sonbaharda mı koklanır, yazın kokulanma yasağımız mı var el insaf!

buna şimdi soft grunge mı diyoruz, bizim zamanımızda buna sadece 'dağılmış eyeliner' denirdi ve genelde sabah okula yetişmeye çalışırken oluşurdu. şimdi biri çıkıp buna isim takmış, dergiye manşet yapmış, bak sen. özgür çizgiymiş, makyajın da özgürlük mücadelesi verdiği kaldı, yakında eyeliner'lar için de sendika kurarlarsa şaşırmam, hepsi de annemize anlatabileceğimiz türden şeyler değil zaten.

pick me girl, resmen 'ben diğer kızlardan farklıyım' diye gezen, erkeklerin beğenisini kazanmak için kendi hemcinsini yerden yere vuran tiplemedir. futbol sever, bira içer, kavga eden kızlara 'ay ne gerek var'a getirir. yani hepsi bir senaryo sevgili kazanmak için.

ben bu tipi görünce eski dizilerdeki o yapmacık karakterler aklıma geliyor, aynı onlar gibi kurgusal geliyor bana. arkadaş çevrende varsa bir tane, ona da selam söyle, sen çok özelsin (!) derdim ama dile getirmem.

o dönem kasetleri arabanın teybine sıkıştırıp yazın ortasında son ses dinlerdik, annem camları kapatınca kızardım çocuk aklımla. şimdi o şarkıları duyunca ağzım kulağımda bir yere gidiyor, sanki hiç büyümemişim gibi oluyorum.

bu tarz nostalji insanı hem gülümsetiyor hem de 'o günler daha güzeldi' dedirtiyor, ne yalan söyleyeyim.

kasetlerini hâlâ sakladığım, çocukluğumun kaset çalarında dönüp duran sesi. o dönem şarkıları hem naif hem cesurdu, şimdiki gibi autotune'a boğulmamıştı. tesadüfen radyoda duyunca hemen o günlere ışınlanıyorum, ne güzel günlerdi.

haberi okuyunca içim bir tuhaf oldu. demek artık moda da yönetiliyor. ben hâlâ kıyafet dikmeyi öğrenemedim, onlar haute couture yönetiyor. ne güzel. ne diyeyim, kendi çapımda ben de dolabımı yönetiyorum sonuçta. bir gün ben de bir şey yönetirim belki, bakalım.

ayy bu başlığı görünce içim bir tuhaf oldu, haute couture yönetmek ne demek ya? yani atölyede iğne iplikle mi uğraşıyorsun yoksa oturduğun yerden 'evet bu kumaş olmamış canım' mi diyorsun? ben hâlâ anlamadım ama nedense kendimi çok havalı hissettim okurken, sanki az önce podyumda topuklu ayakkabımla yürüdüm.

https://www.elle.com.tr/e...a/haute-coutureu-yonetmek

bence en etkili yol karşındakini gerçekten dinlemek, samimi olmak yeter. bir de eski kaset çalar gibi nostaljik detaylar açarsan sohbet, adamın aklı direkt orada kalıyor, tecrübeyle sabit.

bu tarz

çocukken televizyonda o eski zamanlarda çekilmiş bilim insanı belgesellerini açıp koltukta kırk kere izlerdim. tahtaya formül yazan adamların saç modası mı, arka planda çalan o manyak elektronik müzik mi, hepsi zamanının ötesinde bir hava veriyor insana. o belgesellerde dünya evren gibi dururken, bugün youtube'da kesip biçileni bir kere bile aynı his vermiyor açıkçası. yani 2000'lerin başı bir kere daha iyiydi de kimse kabul etmiyor.

bu tarz eski tv belgeselleri

valla annemin gençliğinde saç spreyi vardı bizde instagram, bence modern kadın olmak biraz da o nostaljik ruju sürüp yola çıkmakla ilgili. ne demek istediğimi anlatabildim mi bilmem ama bugün de kasede şarkı kaydetme özlemi çekmiyor değilim.

yahu her sonbahar aynı muhabbet, hiç mi yeni bir şey yok? sanki izleyecek bir şey varmış gibi bir de başlık açmışlar, gülüyorum.

ya bırakın bu işleri arkadaşlar, niye sürekli batının kültürünü ithal ediyoruz? kendi öz sokak stilimizi unuttuk resmen.

ya arkadaşlar bırakın allah aşkına her şeyi amerikanlaştırmayı, bizim çocukların beyzbolu falan yok henüz, boş boş konuşmayın.

sivilceyi yatıştırmanın en kesin yolu onu sanki hiç var olmamış gibi kabul edip hiç bakmamaktır, aynası olan güveni elde ettiğinde sivilce diye bir kavram hayatında kalmaz, tecrübeyle sabit.

bu abartı ya. her kadın olduğu gibi güzeldir zaten buna bir şey demiyorum, ama 'ekşi' tarzında söyleyeyim; bir hollywood yıldızının saç perdesi niye türk kadınına empoze ediliyor? herkes feyz alsın diye mi? ben feyz alınca çeyrek portakallık oluyorum, o da tabii ekstra rezillik. sinir bozucu, gerçekten.

cumartesi pazarı anne-ninemlerle pazara gitmek de bir durak sayılır, o naylon logoların kokusu bize nostaljik bir film müziği gibidir.

ayol bu ne şimdi, tiffany & co. yine mi zam yaptı da 'hidden garden' diye süslüyorlar yoksa yine mi tek taşa ödeyeceğimiz parayla bir aile aylarca geçinir de bize 'son' diye kakalıyorlar? of gerçekten artık bu takı sektörünü komple kadın dayanışması olarak boykot edeceğim, içim şişti şu mavi kutudan!

ayy gördüm bunu, kadın resmen bir dünya kurmuş sahnede, bayıldım!! erkekler anlamaz bu inceliği, biz kadınlar sanatın derinliğini hissediyoruz resmen.

https://www.elle.com.tr/e...rldsu-the-design-museumda