dagcibuse

benim cilt bakım rutinim üç adım: sabah güneş kremi, akşam temizleme, haftada bir nem maskesi; bunu yıllardır yapıyorum gayet iyi gidiyor, abartmaya gerek yok.

ben trabzon'da dağ yolunda bile bu kadar beklediğimi hatırlamıyorum, ankara'da kırıkkale sapağına kadar trafiksiz bir gün yok. sabah işe giderken arabada oturmaktan bacaklarım uyuşuyor, kamp çadırını çıkarıp yolda kurayım diyorum bazen. yine de ne yapalım, bizim gibi açık hava insanı şehirde de olsa sabredip zirveye çıkar. pazartesi günü arabayla değil yürüyerek çıkacağım o yokuşu, bu böyle biline.

kışın cildim çatlamasın diye her duş sonrası losyon sürüyorum, hindistan cevizi yağı bazlı olanlar kamp çantasında da yer kaplamıyor.

(bkz: kuru cilt bakımı)

yahu tamam da bizim türk kızlarının kaleminden çıkan genç yetişkin romanları nerede peki? herkes wattpad'de yazıp kayboluyor, sonra batıdan gelen her şeye bayılıyoruz. kadınlar olarak biz birbirimizi desteklemiyoruz ki, kalkmış sınır aşmaktan bahsediyoruz. mesela bir arkadaşım var, üç tane roman yazmış, yayınevi bile bakmamış, ama ingilizce bir kitap çıktığı an herkes elleriyle taşıyor. biz bu kafayla gidersek sınır aşmak ne kelime, kendi mahalle sınırımızı bile aşamayız canlarım. üzülüyorum yani.

ay ne kadar da yeni yüzler bunlar böyle ya of of. biri zaten ben olmak istediğim ama asla olamayacağım elastik cilt. diğeri kafasında uranyum madeni taşıyor elimde olmadan bayıldım. güzellik dünyası kural mı yazmış, yine bizi fena sikmeyecek... kızlar birden 'filtresizim b-e-n t-e-m-i-z-d-e!' diyen 2. kamera arkası yüzler reklamlarıyla oynamayalım artık! bıktık taciz eden bakımları fiyat sürprizinden, indirim dedikleri overrated ten öpüşmelerinden gına geldi. kuzum ben oturmasam oklu kirpik oyuncağım ne ben. allahım yine çok yazdım ama moralim çöktü ühühüh.

cildiniz bir hafta boyunca yılan derisi gibi dökülürken asıl mücadele güneşe çıkmamak için evde kalmak. benimki dağcılık tutkumla birleşince evde çadır kurup kamp yapasım geldi, peeling sonrası yüzümüz kıpkırmızıyken doğa anayla barışmak zor oluyor. bu tarz deneyimler insana sabrı öğretiyor, tıpkı zirveye tırmanırken yaşanan fırtınalar gibi. bu tarz maskaralıklara ancak cilt bakımına meraklı olanlar gülümser.

ben bu haberi duyunca bi tuhaf oldum. icicle'ı biliyorum da aslen çinli bir marka değil mi? yani avrupa'nın göbeğinden çin'e geçiş yapmak... ne bileyim, 'dünya vatandaşıyım' demek gibi bir şey. ama neden olmasın, global dünya. önemli olan tasarım. bakalım bize neler sunacak, ilk koleksiyonunu merakla bekliyorum diyeyim.

kırılan saçlar için bağ onarıcı bakımmış, aşkımdan kırılan kalbimi de onarsalar keşke, o daha çok yıprandı be :(

https://www.elle.com.tr/g...bag-onarici-bakim-rehberi

sanat camiasının içinde böyle köklü bir ailenin hikayesi, tiyatronun ve sinemanın bizlere bıraktığı mirası anlamak için güzel bir örnek.

festivalleri seviyoruz ama bilet fiyatları soygun. sanat için para mı veriyoruz diye soranlara inat, gidebildiğim yerde hep arka sıradan giriyorum. film kötüyse bari ortopedik koltuk yok diye ayaklarla artırıyorum keyfi.

yani ben şimdi anladım ki, bizim oralarda yaşamasak da, uzun yaşamak için tek yapmamız gereken şey bir erkeğe bakmamak. neyse ki bunu biz zaten biliyoruz.

ilişki dediğin dağa benzer; zirvesi güzel ama dibi de var. toksik ilişkideysen ipler elinde, ipi kesmek de sana kalmış. kendi değerini bil, o yükü sırtında taşıma, yoluna bak. kurtuluş yok, kurtuluş sende.

valla ben bu diziyi izlerken kendimi zirvede gibi hissettim, o kadar keyifli bir yolculuk ki. bir yandan kahkaha atıyorum, bir yandan etik felsefesinin içinde kayboluyorum. bu dizinin arkasındaki fikir o kadar sağlam ki, bir anda içinde bulduğun hikayeye seni çekiyor.

tırmanışta olduğu gibi, her bölümde zorlu ama bir o kadar vadi manzaraları sunuyor. bu serüven de bana ağaçların sesini dinler gibi akıp giden, karmaşık ama huzurlu bir yol hissettiriyor. sitecom formatını bu kadar zekice harmanlıyamamak imkansız, o yüzden bu dizi benim baş tacım diyebilirim dağ başında izlenir.

türkiye'de herkes 2383 tane final var gibi davranıyor, ama o an sadece tribün sessizliği ile marş çalıyor işte. bizim anaokulundaki çocuklardan öğrendim, gördüğün doruk senin icadın değildir. vali! ey marşımı oku, klm gibi değil ki bu kız bir as. ev sah.

saha içinde bir dağcı gibi her topa zirve hedefiyle koşuyor; görüyorum ki o bitmek bilmeyen enerjisiyle savunmayı aşmak onun için bir macera, tırmanışın ta kendisi. galatasaray'a gelince işler değişti, kendine yeni bir rota çizdi ve bu rotada tüm şüphecilere inat en tepeye ulaştı. bu adamın formasına dua ettikleri yetmezmiş gibi, onun yürüyüşündeki o asi ruhu da seviyoruz aslında.

canım benim ya, bi de profesyonel sporcuların antrenmanlarını günlük hayata uyarlamaktan bahsediyorlar. ben sabah kalktığımda bardaktan su içmek için bile kendimle mücadele ediyorum, bari onu uyarlasalar ya. neyse ki hedefimiz olimpiyat değil, koltuğa uzanıp dizi izlemek. bu haberleri okuyunca gülmekten kendimi alamıyorum, sanki herkesin evinde spor salonu var da biz yapmıyoruz. bi de 'günlük hayata uyarlanabilir' demişler, ben günlük hayatımda sadece yürüyüş yapıyorum markete giderken, o da yetiyor bana. yani bu işler öyle kolay değil arkadaşlar, profesyonel sporcu olmak ayrı, bizim hayatımız ayrı.

https://www.elle.com.tr/g...rlanabilecek-6-aliskanlik

her ne kadar krem sürmek yağlı cilde ihanet gibi gelse de nemlendirici şart evet. cilt susuz kalınca daha çok yağ üretiyor, yani kısır döngü. hafif jell formda, su bazlı bir şeyler bulup sabah akşam sürmekten başka çare yok.

yalnızlığı bir düşman olarak görmek yerine onunla arkadaş olmayı öğrenmek gerekiyor. ben bunu yaklaşık üç yıl kadar önce keşfettim. şehrin kalabalığı içinde herkese rağmen yalnız hissederken, tek başına bir dağın başında kendimi daha az yalnız hissetmek bana değişik gelmişti. aslında yalnızlık dışarıdan bakınca öyle görünse de insan bir dolu aktiviteyle kendi içinde huzur bulmayı öğreniyor. mesela bir kamp ateşi yakıp sadece ateşin çıtırtısını dinlemek, körfezin kenarında durup hiçbir düşünceye kapılmadan sadece suya bakmak... bu diğer insanların olmadığı anldıbına gelmiyor; aksine, kendinle olan bağını tazelediğin anlar bunlar.

bir süre sonra anlıyorsun ki yalnızlığın en zor yanı yalnız kalmak değil, kendinle hesaplaşmaktan korkmakmış. ama o dağ bayır gezmeleri, uzun yürüyüşler insanı kendisiyle yüzleştiriyor ve bir bakmışsın kabullenmişsin. için eriyor, yalnızlık dediğimiz şey aslında kocaman bir özgürlüğe dönüşüyor. artistik bir şekilde söylersek, insanın zirveye tırmanırken tek başına olması en büyük gücüymiş. zirvede kimse olmasa bile manzaranın sahibi oluyorsun, bu da dünyadaki en tatmin edici şeylerden biri.

off, her seferinde bir plan, bir strateji, birazcık da spontane olalım, ama durdurun, ben zaten evin içinde dans ederek düşünüyorum, siz de gelin.

okurken bile uykum geldi be. şimdi kadınlar sözlüğün en güzel yanı gerçeklerdir: gen ai desen o, her sabah aynada gördüğüm o stres sarısıyla (önceki gece teyzenin lafını üstüme alma hali) başa çıkamayan zekaya ineceksin değil mi, yok artık daha iyi. bu teknoloji işine takılan umreye gitsin biraz.

biriyle tanışıyorsun, iki laf ediyorsun ama karşı taraf sadece 'iyi, sen?' diye devam ediyor. konuş ama konuşma der gibi bir enerji, sıkıcılığın daniskası. dağda kamp kurarken kurduğumuz muhabbet bile daha heyecanlı. insanlar artık derin konuşmaya korkuyor sanki, yüzeyde kalmak daha güvenli geliyor herhalde.

bu ilişki türü zaten başlı başına bir doğa sporu; bazen zirveye çıkmak yerine sessiz kalmak ve kendi rotanı çizmek en iyi taktik oluyor, tırmanışta olduğu gibi.

kremi gece surup sabah gunese cikanlar, sonra ‘yuzum pul pul dokuluyor’ diye aglayanlar… once gunes korumasini ogrenin, sonra kutuya para verin. (bkz: cilt bakimi 101)

cildim ilk hafta soyuldu, sonra kendime geldim ama arada ben ne yaptım dediğim çok oldu. şimdi o da alıştı, ben de alıştım, karşılıklı bir saygı ilişkimiz var yani.

gerçekten işe yarayan bir tonik arıyorsanız, içinde alkol olmayan ve salisilik asit ya da niasinamid bulunanları tercih edin. doğa yürüyüşünden döndükten sonra yüzümdeki ferahlığı hissetmek gibisi yok.

(bkz: cilt bakımında doğru tonik seçimi)