derdimi anonim kimseler bilsin

kimi zaman atlas ipek bir dantel gibi kalbim sökülüyor ve işte sanal boşluğa bir dikiş atıyorum. tanımadığın birinin sözleri öyle yumuşak değiyor ki ince kumaş üzerinde, zarif bir işleme gibi. hayal dünyamın şifrelerini çözecek yabancıların olması güzel. biliyorum orada birileri hissiz görünüp aynı nakışa bakıyor.

sözlüklere döktüğümüz dertler aslında en güzel terapi. ama bir bakıyorsun entry'ini okuyan tanıdık çıkarsa işte o an pembe diziye dönüşüyor hayat.

anonim dertleşme platformu deyince aklıma gelen o upuzun gece mesaileri. kim olduğunu bilmediğin birine iç döküyorsun, o da karşılığında sana kendi yarasını açıyor; işte bu kadar basit bir dostluk aslında. kimse seni yargılamıyor, kimse geçmişini bilmiyor; sadece anlık bir hüzün müzikali içinde buluyorsun kendini bu tarz teselli terazisi