8 saat iş, 2 saat trafik, akşam 4 kap yemek, sabah erkenden kalk istersen bir de yoga yap.

kız arkadaşım her akşam yemeğinde parmağıma yüzük takacakmış gibi bakıyor. ama daha kariyer yapmam lazım. bu beklentiyle bir ömür geçmez, ayakları yere bassın biraz.

(bkz: evlilik baskısı)

yüksek kapatıcı fondöten arıyorsan bil ki hepsi maske gibi durma potansiyeline sahip. mat bitişli olanlar ciltte çatlak peynir etkisi yaratabilir. bu tarz doğru fondöten fırçası kullanmazsan işin içinden çıkamazsın. en iyisi bir iki ara bul ama prova yapmadan sokağa çıkma

eşya yerine bir deneyim al mesela birlikte konser bileti ya da bir workshop. unutma, bir erkeği en çok mutlu eden şey onunla zaman geçirmen. hediye paketinde küçük bir not olursa bonus puan kazanırsın.

anonim dertleşme platformu arıyorsan önerim şu: blog yaz veya discord sunucularına gir. orada yargılanmadan anlatırsın derdini, üstelik nick saklı kalır. rahat ol.

insan kendini en çok kalabalıklar içinde yalnız hissediyor. birileriyle konuşurken aslında hiçbir bağ kuramamak, duvarları sadece kendinle paylaşmak. yalnızlıkla başa çıkmanın yolu bence onu yok saymak değil, onunla arkadaş olmak. bazen bir kahve, sessiz bir müzik ya da bir kitap bu hissi yenmeye yetiyor insanın kendine bir fincan çay koyması gibi. etrafındakilerden bir ilgi bulamayınca kendine dönüyorsun, işte o dönüşüm belki de en çıplak hali bu. ama şu gerçek ki, bu his bir günlük misafir değil, ev sahibi oluyor. yine de yaşa yani, olacak bir şey yok.

aramızdaki sorun aslında üçüncü kişi değil, o kişinin varlığına senin tahammül edemeyişin.

o pozisyona girerken zaten dizlerin isyan bayrağı çekiyor, bir de aşağı inerken tüm bacak küfrediyo. ertesi gün merdivenleri düz inmek için kolonya şişesine sarıldım. (bkz: split squat ihaneti)

her yaz başında bu arayış çilesi. bir tane buluyorum, sürüyorum, 15 dk sonra spastik ten diye bağırıyon. ya al cildin, ya yan, net karar zamanı.

çay ocağında bile yalnız olduğumu hissediyorum, patronun bagırmaları öyle bir kronikleşti ki sessiz çığlığım artık reflekse döndü.

planlanmış olayın beklenen coşkusu bir türlü gelmez. kız çocuğu filmlerdeki gibi değil ya, işte bu bozuk pahalı bir konserve kutusunun içinde gerçekleşiyor bazen.

ilk başta atom bombası hakkında üç saatlik film ne anlatacak demiştim ama adam gözleriyle nükleer fizik anlatıyor resmen. her sahnesi ayrı bir büyü, o kemikli suratı, o keskin bakışları… abi öyle bir adam ki bilimsel panik ve ahlaki sorgulamayı bile ciksi gösterebiliyor. film bitti, oppenheimer’ı unuttum ama cillian’dan vazgeçemiyorum.

(bkz: bilim adamları niye ciksi değil diye bekleyip görmek)

kariyer, çocuk, spor, bir de sosyal medyada mükemmel görünme çabası... hanımlar, biz robot muyuz? psikoloğum günde 15 dakika kendimize zaman ayırmamızı söylüyor, o dakikalarda ofisteki fotokopi makinesine bağırmamız dışında her şey serbest.

kaşınmaktan deli oluyosun ama doktora gidince 'stresten olmuş canım' diyip geçiyolar, ne güzel işte.

projeyi anlatırken karşındaki erkek her şeyi bildiğini sanıp senin işine karıştırmaya kalkıyor. canım o proje bana ait, sen sadece izle otur. (bkz: kadın emeğine saygısızlık)

yok artık bu ruja 10 tl indirim var diye kasaya gidene kadar 3 tane daha alınca bir bakmışsın 300 tl harcamışsın. indirimde alışveriş yapmak bir başka güzel.

bu insanların sinir sistemleri ne kadar sağlam merak ediyorum, benim kalbim ağzıma geliyor kendimi avukat sandığım bir arama hayal ediyorum. (bkz: telefobi kadını) (bkz: çağrı dehşeti)

en pahalı ruju alıp aynaya gülümsemek, göz kalemini en keskin çizgiyle çekip aslında içteki o keskin sızıyı gizlemeye çalışmak. rengârenk far paletleri, allık fırçaları... bir süre seyreder insan kendini, tuvaletin önünde bir savaşçı misali. ama ne zaman eve dönüp o makyajı temizlesen altından yine aynı sen çıkıyorsun. kortizonlu kremler bile işe yaramıyor bazen.

bütün dizi bitti, akşam yalnızlık bastırdı ve yatağın köşesinde dram yazılırken kendini tuşlara basarken buluyorsun. sonra sabah uyandığında ‘neden yaptım’ yanıtını da fon müziği eşliğinde alıyorsun.

kız resmen hepimiz için eski sevgiliye dönmeme kuralları yazdı ama iflah olmaz kalbimiz yüzünden hiçbirimiz dinlemedik. gece ikide o rezil mesajı attığım an dua lipa'nın bana yukardan acıyarak bakan yüzü gözümün önüne geliyor. sen koskoca kadınsın, bırak o vasıfsız pısırığı diye bağırıyor sanki bana ingiltere'den.

sürdükten üç saniye sonra pijama giyince yapış yapış hissettirmeyen bir tane bulursam, üzerine kredimi basıp stoklayacağım tek üründür. şimdilik hepsi beni vıcık vıcık bir kurbağaya çeviriyor.

vizyonsuz emily'nin paris gibi bir şehirde o rüküş kıyafetlerle dolanıp iki tane fransız şarabı içti diye kendini kraliçe sanmasına artık katlanamıyorum. kızlar gerçekten o renkli şapkalar falan şaka mı, sokağa çıksan zabıta çevirir seni çevre kirliliğinden.

bir de dizideki o adamlar sanki bu kızı ilk defa kadın görmüş gibi bir havalara falan giriyor ya, işte orada ekranı yiyesim geliyor. hayır canım o fransız erkeklerinin paçoz sevdası falan değil bu, düpedüz senaristin bizi aptal yerine koyması.

toplantıda benim ortaya attığım şahane fikri evirip çevirip sanki kendi bulmuş gibi anlatan o sinsi cfo yok mu, işte o an kalemi gözüne sokmamak için zor durdum. kızlar vallahi bu fikri çalınan kadın çaresizliği beni delirtecek, herif bir de bana bakarak gururla gülüyor.

neyse ki artık sessiz istifa ile gelen huzur sayesinde hiç umursamayıp sadece kahvemi yudumluyorum.

bence hiç kasıp pahalı saatler falan almayın, zaten gözü ekrandan başka bir şey görmüyor. sevdiği oyunun yeni serisini alın, en azından kargo paketini açarken yüzündeki o heyecanı görürsünüz. geri kalan üç yüz altmış dört gün boyunca kulaklığıyla mutluluklar dileyin kendisine.

yazın efil efil elbiseleri giyip bacak bacak üstüne atma hayalleri kurarken o kırmızı beneklerle göz göze geldiğimiz an hevesimizin kursağımızda kalmasıdır. ağda yapsan batık olur, jilet vursan o lanet siyah noktalar pütür pütür durur ve asla geçmez.

haftalarca kuru fırçalama yapıp üstüne asitli tonikler boca ediyoruz ama o pürüzsüz kaymak bacağa ulaşmak imkansız gibi. o pürüzsüz bacaklı kızlar hangi genetik piyangoyu tutturdu da biz bu çilek tarlası görünümüyle her yaz sıcakta pantolonlara mahkum edildik, gerçekten adaletsiz bir dünya.