sorbonne üniversitesi

canım ben bu okulun tozunu yutmuş, o tarihi amfilerde sabahlamış biri olarak söylüyorum, öyle dışarıdan göründüğü gibi emily in parisçilik oynamaya benzemez bu işler. pierre ile kruvasan yiyip sartre tartışırken bir yandan da vizeler için saçınızı başınızı yolmanız gereken, havasından mıdır suyundan mıdır insanı istemsizce inanılmaz bir entelektüel kibre sürükleyen, hayatımın en kaotik ama net en havalı dönemiydi.

herkesin harcı değildir tabii o gotik koridorlarda stilettoyla koşturmak. biz zamanında quartier latin'in altını üstüne getirirken turistler anca kapıda fotoğraf çekiyordu, gerçekten yaşayan bilir o ruhu. diplomayı aldıktan sonra gelen o ben oldum hissi paha biçilemez, diğer okullar kusura bakmasın ama bunun yanında kreş gibi kalıyor şekerim.