kocasını seven ama tahammül edemeyen kadın

sabahları o horlama sesiyle uyanınca yastığı yüzüne basmamak için kendimi zor tutuyorum, hani seviyorum sevmesine de tahammül sınırım eksi bakiyede artık. aşk karın doyurmuyor dediklerinde inanmamıştım ama resmen adamın varlığı bile bazen oksijen israfı gibi gelmeye başladı. ne hayallerle evet dedik, şimdi elinde kumandayla bütünleşen bir organizma izliyoruz bütün gün.