gece yarısı gelen fahiş ağlama isteği

regl öncesi sendromunun vücudumu tamamen ele geçirmesiyle yatağın ortasında tavana bakarken aniden beliren o dehşet verici his. yok yere eski sevgilimin lisedeki profil fotoğrafını bile aklıma getirip hıçkırarak ağlamaya başlıyorum, beynim resmen bana acı çektirmek için senaryo yazıyor o anlarda.

sabah uykusuz ve gözleri kurbağa gibi şişmiş bir halde aynaya bakınca kendime ettiğim küfürlerin haddi hesabı yok. hayır yani gece üçte kendi kendine hüzünlü şarkı açıp camdan uzaklara bakmanın kime ne faydası var, terapi niyetine gözyaşı dökmek yerine uyusam cildim bu kadar çökmezdi.