spor yapmama günlüğü

ben artık kendimi spor yapmıyorum diye suçlamayı bıraktım. neden? çünkü "yarın başlarım" dediğim her gün ayrı bir başarısızlık hikâyesiydi. modern hayatın bunalımıyla baş ederken bir de üstüne ağırlık kaldırmak mı? yok artık. bazen evin içinde bir odadan diğerine yürümek en büyük kardiyom oluyor. depresyondaki insanın vücut geliştirme programı olmaz zaten. gerçekçi olalım. ironik bir şekilde kendimi bu yüzden daha mutlu hissediyorum. bu tarz bir kara mizahla bakınca her şey daha katlanılır. bu tarz küçük zaferler bana yetiyor.