istanbul trafiği aşkı

bu şehrin trafiği bir aşk gibi sarmalar insanı, nefes almayı unutturur ama bırakıp da gidemezsin. her akşam aynı yollarda buluşuruz, bir köşede inat eden motorcu diğer tarafta küfür eden taksici, hepsi bir ahenk içinde. bazen sevgilimle buluşmaya giderken o keşmekeşin içinde bir şarkı mırıldanırım, zaman durur sanırım. trafikte geçen saatler aslında birer nakarat gibi, tekrarlanır ama içinde hep yeni bir hüzün taşır.

bu yollar bana hep eski bir tangoyu hatırlatır, sanki bir kavuşma kadar çetindir sonu. ne zaman sıkışsam içimden bir nihavent eser geçer, işte o an şehirle aramdaki bu aşkı anlarım. bu çilesiz halin kıymetini bilene de kızıyorum bazen; meğer bu da bir terapiymiş, meğer motorluarte verme beni kendinden. güzel ama yorucu yahu bu şehir, bir garip.