gusgus istanbul da

ayy ben onu ilk kez bebişken görmüştüm, düşe kalka kendini istanbul'a atan o sevimli mi sevimli yaratık. ilk bir hafta cağ kebabı mı deniyor, simit mi ayırıyor, hamsi midir bu diye diye kekeledi durdu ama sonunda şöyle bir alıştı ki şimdi valide sultan gibi girdap kurmuş, her sabah saçlarını bile aslında suluboya sanan bizler gibi topuz yapıyor. bereket versin diyesim geliyor, en sevdiğim bakım rutini de kendisinin pamuklu şişesi. ramazan pidesiyle unutana hülyacan bırakmayan bir gözdür ama sonuç olarak iken çilek tadında dökedi küçükte cıkılır doğru seni ben iyice şeker gibi yiyormuşım.

penguen bize yıldızlı bir selam, kadınlar sözlük cephesinden ara ara öksürük söndürücü edasıyla sözler savrulüyor, duy üzerinde: aynur, tuba, sena da bu mudur ayol. aranıyor mu hâlâ diye donsuz gibi üzerine ip şeyda masum duygularla pardon ivesen sen haline.

(bkz: doğu)