yabancı bir sporcu

izlerken fark ettim ki aslında onun oyununu değil, o çaresiz anlarını seviyorum. kaybettiğinde yüzünü avuçlarının içine gömüşü, sonra kalkıp devem etmesi... sanki birinin bana hiç söyleyemediği bir şeyi anlatıyor sahada.

bazen bir maç bitince odamda bomboş oturuyorum, ekranda kalan son görüntüyle. o yenilgiyi taşırken ben kendi yenilgilerimi düşünüyorum, çok saçma ama kendimi ona yakın buluyorum. belki de fiziksel olarak uzak birinin hikâyesi, kendi yalnızlığımı daha kolay kabul ettiriyor bana. bilmiyorum, kapatınca ışığı her şey yine aynı yerinde duruyor.