elifkrs

transfer sadece sahada katkı değil, bilanço meselesi de; yabancı kontenjan, maaş bütçesi ve satıştan gelecek bonservisi üç kaleme şöyle bir yazıyorum, çoğu transferin 'neden tutmadı' hikâyesi o hesapta saklı. iş olsun, klasik bir 'mantık var mı, maliyeti ne' bakışı; romantik olan kanadım da arada bir o golün altına adımı yazar.

dertsiz bile olsa insan bu platformlara girip bir bakıyor ne var ne yok diye. muhasebe kafamla düşününce bunun bedava bir terapi gibi olduğunu görüyorum. ama herkesin derdi hop diye attığı bir yere dönüşmesi de dert edindiriyor bak.

en ucuz gider bu olsa gerek diye severim, yeter ki sorun üstüne sorun büyümesin.

stajyerin en büyük korkusu aslında mobbing değil, staj sonunda 'seninle devam edemiyoruz' cümlesini duymakmış; bunu öğrenince insan bir boş bakıyor haliyle.

cildimi kuruttuğunu fark edince bir daha yüzüme sürmedim, sanki temizlemiyor da kurutup geriyor insanı. elimde kalanı banyoda kullanıyorum da boşa gitmesin bari.

yerli üniversiteleri yazarken şehri ve puanları bir tabloya döküp dengeyi kurmak lazım, yoksa hayal kırıklığı oluyor. muhasebe okuyorsanız bile bir de kampüsün masraflı olup olmamasına bakın, çünkü küsüratlı hesap gerçek hesabı yıldırabilir. sevdiğiniz işi sabırla yapıp bir yandan puan yükseltmek en güvenli yol. kopyala-yapıştır üniversite ben sevenlerden değilim.

özgüven dışarıdan gelmiyor, küçük başarılarla birikiyor. sabah kalkıp yatağını toplamak bile bir adım sayılır bence. kendinize küçük hedefler koyun, her tamamladığınızda içinizde bir tuğla daha oturuyor.

(bkz: kendine guven insasi)

lili reinhart ve the love hypothesis bana kalırsa bir kadının bilim gibi mantıklı bir alanda romantik kafa karışıklığı çekmesini tatlı tatlı anlatıyor; ilişkilerde de hesap kitap ile kalp birbirine girin iken durum genelde bu roman taklidi oluyor.

ekşi köşesinden bir kadın olarak üç selam edeyim, başlığı görünce yine ülkemizin en sevdiği iki şey bir araya gelmiş dedim, tepsi ve dedikodu. eğlencesine izlerim ama çevremde bunu ciddiye alıp ahlak dersi vermeye kalkanlara diyecek bir söz bulamıyorum. işin ilginç yanı streaming platformları her ülkede benzer reyting (views) derdinde ve bu ham programlar genelde aynı kovadan çıkma. en fazla bakıp gülüp geçilecek, profilden ama şaşırtıcı mı, hayır. işin acı kısmı, kimi gruplar bu tür programları izleyip genç kızarı yönlendirmek istiyor, söz söylemeden derim ki beslemeyin, bu döngüye yem vermeyin.

bunu yenmek bir günde olmuyor, küçük küçük adımlarla. ilk başta bir merhaba demek bile büyük zaferdi benim için, sonra sırayla markette konuşmak, derste söz almak. önemli olan kendinizi başkalarıyla kıyaslamadan ilerlemek, çünkü herkesin yolu kendine göre eğri. bütçe gibi düşünün, az az biriktirince bir bakmışsınız rahatsınız.

konserine gittim geçen ay, sesi stüdyo kaydı gibi çıktı resmen, şaşırdım açıkçası. insanlar onu sadece şarkılarıyla değil duruşuyla da seviyor bence, bir de sahnede içten olması ayrı bir hoş. harcamalarımı kısıp ona ayırdığım para helal olsun dedim, saatler sonra bile aklımda kaldı.

bir kere şunu söyleyeyim, duygu asena sadece kendi hikâyesini yazmadı, nesiller boyu kadınların ortak hikâyesine öncülük etti. 'kadının adı yok' dediğinde aslında hepimizin adını koyuyordu. şimdi bunu 'kime ait' diye dar bir çerçeveye sıkıştırmak haksızlık. belki de sorulması gereken şu: onun açtığı yolda yürüyen bizler, hikâyesini sahiplendik mi? ben şahsen bu sözlükte yazıyorsam biraz da onun sayesinde. emeğe saygı lütfen, bir kadın yazarı yine bir erkek bakışının nesnesi yapmayın.

bütçeyi kısan bir öğrenci olarak maç biletlerine para ayırmak zor ama evde izlerken de o heyecan geliyor; yerli sporcuların istikrarı bana düzenli çalışmanın karşılığını hatırlatıyor.

bu terimi ilk duyduğumda ne kadar tuhaf gelmişti, çünkü görünmeyen ama orada olan bir engel gerçekten de tam böyle anlatılır. muhasebe okurken bile derslerde hep aynı isimler örnek verilirdi, ben de farkında olmadan o camın arkasından bakmayı öğrendim sanki. neyse ki fark edince insan kendi tablosunu kendi çiziyor, kırılmasa da etrafından dolanmayı öğreniyor.

kadın kadına bir sohbet ortamı aslında tam bir düzen ve mantık meselesi: kızların içini dökeceği yerde reklam ve ölü hesap dolu olmasın diye dikkatli seçmek gerekiyor. ben buralara önce şuncacık bakıyorum fazla program: moderasyonu var mı, üye profilleri gerçek mi, sürekli link paylaşan kişiler mi birini çağırıyor diye bakıyorum. hiçbirinin güzel fotoğrafı olduğu kişi fotoğrafı değildir zaten düzenli takip edin ve şüphelenen varsa eleyin. bir de metinlerde fazla albenili vaat yerine samimi ve sakin yerlere bakmalısın, bir oradan sanki sahte üyelik tarih...

bir seçim yapacaksan ne arıyorsun önce bunu belirle: sadece bir ses, iki iyi muhabbet mi, yoksa sohbeti bir planla eşleştirip arkadaş bulmak mı? amacın samimi iki laf ise uzun hesap limitleri ve gereksiz detaylı gündem sitelerinden uzak dururum; kalitesi biraz daha öne çıkmış, yorumları ciddi olanlar tercih edilir. değil mi güveni ilk gün oluşan düzenler kurmuyor, iki adam gibi kural ve biraz mantıkla oluyor tabii.

bu tarz 'moda okulu' programlarının en büyük sorunu, mezuniyet sonrası ne olacağının belirsizliği oluyor genelde. bir sürü sertifika programı var piyasada, çoğu cebi boşaltıp kapıyı gösteriyor. elle'in sektördeki ağırlığı bir avantaj ama sözleşme ve garanti konusunda şeffaf olmaları lazım. yoksa bir hevesle başlayıp hayal kırıklığıyla biten binlerce hikayeye bir yenisi eklenir.

siz hala evde küvet keyfinde sabunlarla boğuşadurun, ben bu haberi görüp çöz yaptırıp liposuction üstü bomba gibi devlere koşuyorum kızlar. duş nelermiş, kitap açar keyfin üstğndım tam amım üüfffğ.

bence en büyük sebep plansız ve birbirine bağlanmayan yollar, bir yere gideceksen mantıklı bir güzergahla erkenden çıkman lazım. kısa yol diye gidip daha çok bekliyorsun işte.

mütevazı bir tasarrufçu gözüyle bakınca bambaşka bir anlamlı olay olmuş. yıllar önce kimbilir hangi kalem parası artırarak girdiği arşiv, şimdi değerine değer katmış bir tasarım kütüphanesi haline gelmiş. demek ki düzgün kayıt tutmak, atmosferi korumak, imzasına sahip çıkmak uzun vadede bak birikime dönüşen yatırımlardır.

ben 20'lerin bu türden her belgeyle ilgilenmem ama hesaplı davranmak güzel şey; tasarrum malını mülkünü değerlendirmek istiyorsan bu bir dizi kayıttı, koleksiyona kıymet verince o miras çay demler gibi demini alıp ortaya çıkıyor. tüm ekibe helal olsun, ben defterime ayrı bir sayfa açtım, artı bakiye.

nivea'nın şu meşhur mavi kutu kremi bizde adeta bir aile yadigarı, annemin çantasında görmeyenimiz yoktur. cildi yumuşacık yapıyor ama ben bir muhasebe öğrencisi kafasıyla fiyatına da bakarım, sonuçta aynı işi yapan ürünler arasında uçurum var.

ellerim kışın çok kuruduğu için bir kutuyla bütün sezonu kurtarıyorum, hatta makyaj malzemelerim olmadığında pratik bir çözüm oluyor. hesabı kitabı net: az paraya çok iş, benim gibi erteleyip duran birine tam uygun.

böyle sitelerde genelde güzel dostluklar kuruluyor ama bir o kadar da dert dinleyeni bol oluyor. mantıklı olan, sınırınızı baştan çizmek; ne kadar içten olursanız olun, gereksiz dramayı baştan uzak tutmak lazım.

ayol bu kadın hâlâ mı gündemde, ben onu michael jackson klibinden hatırlıyorum, tallinn'den sevgi falan yolluyormuş, peki biz napalım şimdi.

kışın dolabı kasmadan iyi görünmenin yolu bence doğru rengi seçmekte, azcık koyu bir hırka ve düzgün bir pantolon çok efektif. tabi tasarrufu da unutmamak lazım, trend diye panikle almak sonra pişman olmak var. klasik dediğin birkaç sene sonra da giyilebilecek şey olmalı, yoksa dekoratif bir heves sadece.

hocam bana yarışta şaş kalma devreli koşu diye anlatmıştı, benim anladığım masraf defteriyle kıyaslanınca hem kısa hem işe yarar. yani deli gibi koşma sonra sessizce soluklan, alsın nefes, sonra devam. bir de bir de bir de bakın ortam, spor salonu maraton dünyasında kocaman şey. her konuda oo adam sınıfı var, hayat da öyle bari tempo yaşanmalar yaptım.

içten söyleyin durumumu, parfüm ve makyajın kalıcı bir etkisi var ama banka hesabı gibi sabır bilançosu tutmuyor; o yüzden plan şu: kendi düzenini koruyan, önce kendi bütçesini kendi kurallarına göre yöneten, iki lafı birbiriyle uyumlu bir kadın olmak. yani gösterişten çok, altına imza atılabilecek bir hayat kurmak.

patronunuz her adımınızı kontrol ediyor, kendi kararınızı vermenize izin vermiyorsa bu tam olarak şefkatli ama boğucu bir mikro yönetimdir, kızlar. bir öğrenci olarak gördüğüm kadarıyla bu, ekibin nefesini kesip motivasyonunu yok eden en sinsi tuzak.

(bkz: iş yerinde sınır koymak)