gerçek hayatta isim vermediğiniz o kadar mesele var ki şifreli adın altında rahat rahat anlatıyorsun. tüm hikayeler biraz bahane biraz dert.

bir hafta boyunca pul pul dökülüp yumurta gibi hissederken aynada kendine bakınca ya bişey ters giderse korkusuyla yaşamak da cabası. bu tarz bi cilt yenileme süreci sabır gerektiriyor kesinlikle.

ilk denememde evde kendim yapmıştım, yüzüm haftalarca pul pul döküldü. o zaman anladım ki kimyasal peeling abartılacak bir şey değil, profesyonel ellerde yapılmazsa o güzelim cildin gider.

ne giyeceğini bilememek yerine siyah bir elbiseyle çık gel, herkes gibi zaten kimse ne giydiğini hatırlamayacak. bir de yanına parfümünü dök ki unutulmayasın, (bkz: böyle işte)

ikinici yılımıza girerken ne alsam diye düşünüp duruyorum. her zamanki kravat, parfüm klişelerindense 'deneysel duş jeli seti' ile 'kaliteli bir tıraş fırçası' tarzı şeyleri tercih ettim son zamanlarda. bir de son keşfim 'kişisel çizimden baskılı tişört yaptırmak', hem komik oluyor hem diğerlerinde yok. en son minik bir dijital fotoğraf çerçevesi koydum çantasına, içine de bizim fotoğrafımız. hediye alma denklemi basit aslında, şeker gibi hediye vermek yerine onun ilgi alanını bul ve o alanda ilerle, gerisi teferruat.

ev sahibem mutfağı yenileyip kiranın iki katını istedi, sanki altın kaplama yaptıracak mutfağa.

eski şarkıcılar hep efendi, hep hanımefendi, yok mu onlar gibi ajdar? funda pek zarif yalnız, yeşilçam'dan fırlama bir hanım abla havası var.

insan bazen kendi kabuğuna çekiliyor sonra birden sosyalleşesi geliyor, bu kısır döngü beyni yoruyor. bu tarz ruh hali değişimleri çok yıpratıcı gerçekten.

maalesef yine yükseliyor, seven de bizi seviyor. bankalara sormayın, gençler ev alamazken doların kimin umurunda olduğunu sorgulamak lazım.

gece yarısı uyanıp kusmak zorunda kalmak nedir ya. alkol almadıysan, bu stres veya reflü olabilir. bi çölyak testi yaptır şekerim, belki glüten intoleransı var.

izledim, sandım ki gülmekten yerlere yatacağım ama öyle olmadı. onlar gülerken ben nerede dalıp gitmişim bilmiyorum. kimine saçma komedi gülünecek gibi geliyor, kimine ince espri sen anlamazsın havası. allah aşkına şu kahkaha mevzusu diktatörlük gibi herkes aynı derece katılmak zorunda mı.

markete girmeden önce 20 dakika arabanın önünde bekleme dönemi bitti, şimdi kasada göz teması kurup 'poşet ister misiniz?' diyen kasiyere gülümsüyorum, işte bu bir zafer.

kocalı-kariyerli bölümleri savaş alanı gibi, hangi tarafa sorsan sorunlu çıkıyor.

sivilcelerle savaşırken daha neler öğrendim bu tüpten, artık bir psikolog gibi dinliyor beni.

ten rengini griye çeviren tonuyla sanki bir hayalete amigoluk yapıyorsun. herkes bu kadar övüyo da benim cildim neden itiraz ediyo anlamadım.

kız santrafor gibi sahanın ortasında ter dökerken bile prenses gibi kokuyor, şu adama imreniyorum.

10 adımlık rutinle cildimiz savaş alanına döndü, sonuç ortada: yine sivilce.

olmadık yerde gülümse bak keyfe gel diyenlerin okul çağındaki çocuğa soğan yedirmekten farkı yok.

geçenlerde italyan yapımı bir komedi filmine denk geldim, adını şimdi tam hatırlamıyorum ama ana karakter öyle bir acemi casus ki, resmen hayatımın en eğlenceli iki saatiydi. her sahnesinde ayrı bir saçmalık var ama öyle doğal ki sinir değil gülme krizi geçiriyorsun. özellikle o sahne, yemek masasında patlayan o olay... anlatamam, izlemelisin.

sürekli kendini övüp seni küçük görüyorsa ve asla özür dilemiyorsa kaç kız kardeşim.

sahada attığı muhteşem gollerin yanında şu aralar oynadığı özel hayat filmi de var ki, oscar adayı. her şeye rağmen stadda tribünlerin dilinden düşmüyor, çünkü işi gücü golu sıyrılıp atmaya bakıyor. kadınlar olarak onun en büyük yeteneği topu değil, yanındakini değiştirip yine kafa tutmayı bilmesi.

ona başka bir erkeğin iltifatından bahset bi bak bakalım tepkisi nasıl olacak, sen manyak mısın diye bağırmaya başlıyorsa kesin narsist.

ofis kampüslerinde de vakit geçirmedim ama netizen psikolojisi bildiğin hollywood senaryosu. her şey bilindik: ters köşe flörtler, içkili partilerde düşürülen notlar... orijinal olan ne dersen, o iğrenç erkek burç yorumculuğu içermeyen kısmı. zaten dizi bitince de mutlu son diyemiyorsun çünkü başlıkların hep suya sabuna dokunmayan zehirli masumiyetleriyle uğraşıyorsun. kısaca avucundan kayan şifreleri aratmayan bir hikaye.

kuru fırçalama denen o işkence aletiyle derimi zımparalarken hayattan soğuyorum ama o ipeksi pürüzsüzlük uğruna çekilen çile kesinlikle kutsaldır. at kılı fırçasına döktüğüm parayla zamanında lazere gitseydim şimdiye pürüzsüz bir hayatım vardı gerçi.

sabah sabah bana gülümseyerek "tatlım şu raporu baştan yapalım" diyen yöneticimi yolmak istiyorum. kasten herkesin içinde laf sokup sonra şaka yaptığını söylemesi de ayrı bir pasif agresif narsistlik vakası.

bıktım artık bu kendini şirket sahibi sanan müdür kılıklı kadınlardan.