iş yerinde mobbing çekenler buraya

sessiz kalmanın incelik sanıldığı yerlerde en büyük hatayı yapıyoruz ne yazık ki.

(bkz: iş yerinde psikolojik şiddet)

her sabah o toplantı odasına girerken içimden sonbahar yaprakları gibi dökülüyorum; ama müdürün lafına bakmayın her şey yolundaymış gibi davranıyorum. çaresi yok diyorlar ama bir gün o soğuk duvarların arasında kendi baharımı kendim açacağım sanırım.

her sabah kapıdan girerken içiniz daralıyorsa ve eve yorgunluktan değil de yıpranmışlıktan dönüyorsanız, bu tam da anlattığınız şey. insan kendini savunamayınca bir süre sonra suçlu da kendisi sanmaya başlıyor.

(bkz: iş yerinde mobbing çekenler buraya)

ofiste hep aynı kişiye yükleniyorlar diye düşünürsün ama kimse sesini çıkarmaz. bir de bakarsın ki mobbing yapan amirin seni evinde bile düşündürür hale gelmiş.