istanbul trafiğinde kaybolan renkler

aslında griyi severim, beklemeyi de. herkesin grisi başka, apartmanın kirli beyazıyla arabanın toz rengi arasındaki farkı görürüm. ama bugün özlediğim şey bir kırmızıydı mesela, bir eski taksi aniden durup gidecekti.

her yağmurda asfaltın üstü eriyen bir suluboya, gri tonların arasında kaybolup gidiyorum, sis bulutunun ardındaki beyaz bir ipek eşarp gibi akıp gidiyor hayat. (bkz: güneşin kızıl vedası) (bkz: boğazın hüznü) (bkz: yalnız yağmur damlaları)