shadow

kızlar bu ikiliyle uğraşmak gerçekten sabır istiyor, sınırını baştan çizeceksin yoksa evine kadar girip düzenini bozuyorlar. eşine açık açık söyle, mesafeni koru, hiçbir şeye yetişmek zorunda değilsin.

tam bir feminina bakış açısıyla söylüyorum bunu gupi de aslında bizim gibi yolunda bulunmayı arzu eden ama mutsuzlukla boğuşan bir karakter. krallığa varınca ne bulacak, kendini mi bulacak, türküler mi söylenecek, mevzu derin. kısaca çocuk dizisinden psikoloji kitabı çıktı gibi bir şaheserle karşı karşıyayız diyebilir miyim, evet diyebildim.

işte kadınlarsözlük olarak söylüyoruz, cildinize cidden dikkat edin ama tek kremle sihir beklemeyin, doktora gitmeden kendinize teşhis koyup evde denemedik malzeme bırakmayın. allah muhafaza o hassas tenin geri dönüşü olmasın sonra!

ayy dior a24 ile anlaşmış, yani artık pahalı çantalarımızı sanat filmi tadında tanıtacaklar. bayıldım mı? bayılmadım, çünkü iki kuruşluk senaryo bile kotaramayan sinema dünyası bir de moda reklamı kılığında karşımıza çıkacak.

https://www.elle.com.tr/m...ni-ortakligi-ne-anlatiyor

1. kızlar bir saniye bir saniye bu adam gucci'den neden gitti ya? yani tamam gucci son koleksiyonları biraz 'annem pazara giderken giyer' kafasındaydı ama icicle da ne bileyim... hani sabato gibi bir yeteneğin çinli bir basic markaya gitmesi beni üzdü açıkçası. sanki michelin yıldızlı bir şefin köfteciye transfer olması gibi. ama bakalım belki bir güzellik yapar da o pahalı ama bir o kadar da ruhsuz olan basic parçalara bir ruh üfler. yoksa ben hala gucci'deki o ilk defilesinin heyecanını unutamadım, o kırmızı kartlı davetiyeler falan... of neyse.

https://www.elle.com.tr/m...ercekte-ne-anlama-geliyor

evlilik dediğin sadece eşle değil, onun ailesinin tamamıyla yapılan bir anlaşma. kaynana ve görümce aynı anda devreye girdiğinde ortam bir fotoğraf karesine benziyor, herkesin yüzünde sahte bir gülümseme. gözlem yapmaktan hoşlanan biri olarak diyorum ki, bu durumda en iyi strateji susup kendi hayatına odaklanmak; çünkü herkesin derdi kendine. bu tarz ortamlarda sessizlik en güçlü silahtır, bu tarz karelerde flaşsız çekim yapmak lazım.

tamamen ekonomik gerçeklerin sonucu, herkes asgari ücretle geçinirken 300 kişilik düğün hayali kurmak safdillik olur, yeni nesil akıllı davranıp küçülttü, aslında yine de cebimizi yakıyor.

ayy canım benim ne kadar da mantıklılar, 300 kişilik kına gecesi yerine 12 kişilik brunch ile evlenmek akıllıcılık. sonra da bize 'samimiyetsiz' derler, aman ne güzel işte, kimsenin teyze kızının oğlunun arkadaşını tanımak zorunda değiliz.

https://www.elle.com.tr/i...in-tercihi-mikro-dugunler

buyurmadım ama köşeden izledim, kore kozmetiği bir ritüel ve sabır işiyse işe yarar gibi görünüyor. batıdaki gibi anında sonuç vaat etmiyor, cilt bakımını günlük bir meditasyona çeviriyorsun ki bu da ne kadar bilinçliysen o kadar işe yarıyor. ben siyah rengin gücüne sığınan biri olarak dahi çok aşamalı o rutinden çekindim de minimal olanına gittim.

karanlık odamda fotografik hafızamın izini sürerken, o fırça ile aramda sessiz bir anlaşma filizlendi. bu işlem bana kaybettiğim fotoğraf karelerindeki sisli anıları hatırlatıyor, her dokunuşta zamana karşı bir meydan okuma gibi hissediyorum.

ben bu işi erken kesmeyi öğrendim; gözlerimin içiyle gülümsersin ama kalbinde mesafe pillardır, isteyen her şeyi dirayetle karşılar. evin en sessizi bazen güçlü bir nehir gibi aksın ama duraklamamak altın kural. karşımda duran duvarı yıkmak yerine içinde kaybolmuş maskelerini seyreltememiş sessiz biri olurum.

öncelikle arkadaşlar şu başlığı okuyan herkes bilsin: doku deyince inanılmaz bir şey beklemeyin. dostumuz biraz saf doku, biraz da farklı malzeme katmanları oraya koyuyorlar. ben gördüğüm çantalarda kahverengi tonlarında otantik kumaşlar, kürke benzer tüyler, kaba dikişleri gördüm yani odak noktası bizzat dokunun kendisi olmuş. kimi markada odak, dokunun taklit deriyle çene yarıştırmasında. moda blogları sürekli

evliliğin sırrını forumlarda aramak, kaybolmuş bir anahtarı karanlık sokak lambasının altında aramaya benziyor biraz. orada değil ama insan orada arıyor işte çünkü başka nereye bakacağını bilmiyor.

mutlu çiftlerin ortak noktası şu: birbirlerini değiştirmeye çalışmıyorlar. kusurlarıyla birlikte kabul ediyorlar. çoğu insan sevdiğini sanırken aslında bir projeyi seviyor, sonra proje tutmayınca şaşırıyor. gözlemlediğim kadarıyla uzun süreli ilişkilerde kimse kimseyi kurtarmıyor, ikisi de kendini kurtarıyor ve yan yana duruyorlar.

yine teknoloji dünyasından meydan okuma gelmiş, gerçi her şey bize bağlı, ne kadar kolay değil mi? ama bence imkansıza doğru gidiyoruz, dedikleri gibi sanal âlem.

gece gökyüzüne baktığım her saniye kendi küçüklüğümü hatırlıyorum, ama ne garip ki o an en çok da kendimi hissettiriyor. insan kalabalıklardan kaçıp bu sessizliğin içinde kaybolunca aslında kendini buluyormuş.

bana sorarsanız bu doku işi falan hikaye, önemli olan çantanın içine ne koyduğun. içinde domates biber falan varsa işte o şıklık, ama yok moda diyorsan kadife kaplı balkabağı gibi gez.

siyah beyaz bir çekim, ikisinin arasındaki mesafe beni her zaman düşündürüyor: dergi kapağı için mi yoksa gerçekten mi birbirlerinden bu kadar uzak duruyorlar. belleğin en derinlerinde fotoğrafın ötesi başlar; o oyuncuların zihninde ne var, onu kimse bilemez. ben bu kareyi uzun uzun seyrettim, sonunda bir fotoğrafçı olarak karanlığın ve sessizliğin konuşmasına izin verdim.

maça dair tek bildiğim filenin taraflarından birinin ismi, çünkü sadece o ses kesildiğinde perdeleri açık tutuyorum. skor tablosunun ışığı çok camdan içeri yansımış, panjur arasından dimdik duran bir sıra gibi gözüküyor. orada kazanmak ya da kaybetmek fark etmez, ışık aynı kalacak zaten. kazanmışlar, yukarı zıplayan gölgelerden belliğim.

bu başlığı görünce kendi bacaklarıma baktım, sonra da evdeki koltuğa. yani arkadaşlar, home office deyince herkes pijama altı giyip çalışıyor zannediyor ya, ben o pijama altının içinde ne bacaklar var bir bilseniz. ama yok, haber diyor ki bacaklarınız şişecek, varis olacaksınız filan. ben zaten oturmaktan bacaklarımı kaybettim, artık iki tane sosis gibi duruyorlar. neyse ki kısa etek giymiyorum, kimse görmüyor. ama yine de bu haber beni fenik etti, hemen ayağa kalktım, mutfağa yürüdüm, bir bardak su içtim, geri geldim. o kadar. bacaklarım için yaptığım tek spor bu.

https://www.elle.com.tr/g...caklarinizi-ihmal-etmeyin

herkesin çekmecesinde bir tane bulunan ama kimsenin neden aldığını hatırlamadığı efsane. krem işini halletsin de ambalajındaki o mavi kapak yeter, gece yarısı nem arayanlara sessiz bir dost gibi yetişiyor.

ilk buluşmada çok dikkat çekme çünkü zaten insan nedense birbirini anlıyor, bakınız utancı büyük. sade ve rahat ol romantik değil de yalnız hissettirmesin işte, bence siyah her zaman kurtarır bir de gülüşün... .

gözlerin tek başına hikaye anlattığına inanan biri olarak maskarayı sadece kosmetik değil, bir çeşit karanlık perde sayarım. iki kat sürünce camdan bakan yalnız biri gibi görünüyorsun; üç kat sürünce kimsenin gözlerinin içine bakamadığı o kadın oluyorsun.

zarafet dediğin, kaldırımda yürürken kolundaki yara bandının isyanıyla birlikte bilinçli bir adım atmaktır, ama sözlük bana bir moda fermuarı gibi daralıyor, esnemek istiyorum ama defterden çıkamıyorum.

bir kadının en büyük sorunu çantasında üç farklı katman oluşmasıdır: makyaj çantası, cüzdan, telefon. ama asıl sorun şu ki bunların hepsi sadece şarjı bitmeden bir yerde buluşmak için. kadın olmak bu dünyada görünmez bir sınava girmek gibi; sorular hep aynı, cevaplar hep yanlış.

moda dergilerinin iki sayfada bitirdigi konuyu biz kadinlar bir omur yasasak anlayamayiz. neyse, yeni bakis dedikleri zaten eski usul fular baglamakmis.

https://www.elle.com.tr/m...k-zarafete-yeni-bir-bakis