istanbul un beton yorgunluğu

her sabah aynı ritüel: eve dönüş yolunda dakikaların nasıl geçtiğini anlamıyorsun. arabanın içinde otururken dışarıdaki ağaçların sonbahar renklerine daldığını, keşke bu trafik olmasa da şu yaprakların dökülüşünü izleyebilsem diyorsun. oyalanmak için en melankolik anları yakalamak mümkün aslında. radyoda bir şarkı, camda bir damla yağmur, yan koltukta unutulmuş bir kahve fincanı.

(bkz: istanbul' da kaybolmak güzeldir) (bkz: trafikte zamanın erimesi) (bkz: şehir ve yalnızlık