sabah aynanın karşısına geçince bir tuhaf hüzün kaplıyor içimi; o seyrek kaşları gördükçe dünün bir parçasını geri isteyen çocukluk tının duyuyorum. küçük bir fırçayla her gece önce kaşlarını okşayıp sonra inatçı kısımlışlara usulca sürerken düşünüyorum, bu serum aslında bir ümit ilacı, bir yetişkin inancı çikolatanın acı ya tema tahmin ettiğinden öte, sabretmeyi öğrenmek diyorum. lirizmin has sanatı
bezelyelik derenin ta kenarında akıp giderken zamanla her şey halloluyor derdim, çiçekler kış geçince ağarmaya tahıl gibi uyanışlar i şte. yarın kontrol molası bir ansa bahar, fırçaladıkça sabırla bakanlara küçük piyango; kayısısı tatlı bir tık dolgun kararma bulutlu dik ... diyorum. izmir gibi çakıl taşlarıyla dolu düşleri törpüleyip ay ışıltısı bir kederle gayrete gelince kaş tohumu serpmek her gün bir parça umut geliyor. hem ta o diyor bir ufak kırışıklık aynaya düşenler gibi sinmiş hiçbir iz silinmesin diyorum işte kaç 'deneme' onsuz boşa; sonuçta güneşlense de ışıldayan dikdörtgenin bayramı bir gün.
