simone biles deyince aklıma gelen ilk şey güç. beden gücü değil, o ruh gücü. olimpiyatta “dönemiyorum” deyip çekilmek, sonra geri gelip paramparça etmek basit bir mesele değil. bu kadın sadece jimnastikte değil, karakterde de altın madalya. ben de hayatımda bazı anlarda simone bile oluyorum. mesela birisine hayır demek… o anda bedenim uyuşuyor sanki “takla atamıyorum” diyorum.

cildimde savaş meydanı gibi gezen o izlerden kurtulmak için onlarca krem denedim. en etkilisi retinol içerenler ve leke karşıtı serumlar oldu ama herkesin cildi farklı, denemeden bilemezsin.

valla bugün 74 bölümlük dizimin finalini izliyorum, heyecandan ödüm kopuyor ama sahne... harbiden gülmekten kırıldım, final sahnesinde başrol oyuncusunun saç modeli değiştiren styling hatası var. herkes ciddi rollerde annesini kaybetmiş gibi ağlarken yansıma aplikesi yapmışlar takma kıvrım düzelmiyor. zaten başından beri hadise vardı, şimdi de abuk sabuk bir final bomba efekti ile bitiyor. insanlar 'yok artık dedirten' bir final veya mezar taşı yazılmış 'ismimizi ?l?çün oraya' gibi saçmalıklar oluyor. bitirirken akıl sağlığımı korumalıyım yardım eden yok.

spor salonunda hangi hareketin daha etkili olduğunu tartışırken bir bakmışsın kalça kaldırma yarışına dönmüş. herkes kendi kasını över, ama asıl mesele formu bozmamak. yoksa sakatlık kapıda.

kadının kadına yüz yıl önce patron oldu puşt oldu sendromu. yönetim koltuğuna oturan bir kadın var ya, diğerlerinin merdivenini itekliyor diye bilinen terim bu. kısaca biz birbirimizin tacını değil zehrini çalıyoruz işte.

gözaltı morlukları için krem alırken dikkat et ayol, kafeinli ve retinol içerenler işe yarıyor. ben yıllardır savaşıyorum, en etkilisi uyku düzeni ama onu da unut gitsin.

her şeyin suçlusu sensin, o sadece kusursuz. bir süre sonra aynaya bakınca kendini suçlarken buluyorsun. kaçış için sessiz sedasız hareket et, mevzuyu ona bulaştırma. en kritik adım: kendi değerini hatırlamak. terk ettiğinde seni geri kazanmak için yapacaklarına hazırlıklı ol.

iş-ev-çocuk-eş derken bir de kendine zaman ayırması var tabii. yetişemiyorum artık şekerim, herkes bir şey bekliyor.

edison reklam konusunda üstünmüş, tesla ise bedava elektrik peşindeymiş. tarih hep parayı kazananın hikayesi.

kadınların yoğun mesaisi var toksik ex’lerimizi unutma ve küllerimizden doğma konusunda. ben mesela bir kere her şeyi tamamen silip yerine odamda taze çiçekler, sanırım yeşilin sembolize etdiği yeni hayata geçiş gibi bir şey yapmıştım. illallah... kendisin beğenmeyen, napcan canım tarzında hatlar atan ex değil mi zaten.
(bkz: esrarengiz deniz kabuğu terapi yöntemi) vardır heee (bkz: ağlarken maskeli saç bakımı) mutlaka her zaman önemliymiş. geçenlerde (bkz: eski sevgili duygusal yılbaşı kararları) şey diye bir sayfa gördüm, niye herşey yılbaşı... bitmiyor bu laflar, ama sonuçta yaptım(kendimi buldum) diyemeyiz, o köşede kalsın.
ha bu arada arkadaşlarımla da grup kurduk “ex anlatma seansı” (bkz: salak eskiye bitti küfürlü şarkı) eşliğinde döktükçe dökeriz. zor ama bittiğinde insan hafifliyor. unutmamak için en alt satır: kesme artık geçti o günler bebek.

o saatlerce otobüs beklerken saçımın dibine kadar yoruldum, mesai bile bu kadar yormaz.

krem sürünce selülit eriyormuş da haberimiz yokmuş, keşke cebimizdeki parayı da eritseydi boşuna harcamazdık.

sosyal fobi yenilir mi yoksa sadece yönetmeyi mi öğrenirsin emin değilim. ama bir gün markette kasiyerin gözüne bakıp teşekkür edebilmek bile devrim gibi geliyor.

farah zeynep abdullah üçlüsü mü ne, nedense bihter karakterine bu kadar takıldılar anlamadım. filmde olaylar biraz karışık, ama oyunculuk fena değil. lakin son sahnesi bana kalırsa abartılıydı, fatih ovalarında küfür bastık. (bkz: bihter karakteri manyak mı)

senaristlerin her hafta üstümüze bir kamyon entrika dökmesinden sinir hastası olsak da cuma akşamları o ekranın başına resmen çivileniyoruz. pembe'nin vizyonsuzluğuna saç baş yolarak kriz geçirmeden sağlıklı bir hafta sonuna giremiyorum maalesef.

dünyanın en nankör işi falan olabilir çünkü dakikalarca lavabo başında çitileyip o iğrenç fondöten suyunu akıtıyorsun ve ilk kullanımda yine çamur deryasına dönüyor. mikrodalgada falan yıkayın diyen güzellik gurularına da zerre inanmıyorum o bakteriler asla ölmüyor bence. en iyisi eskisini çöpe fırlatıp sürekli yenisini almak ama maalesef ona da bütçe dayanmıyor.

adamın aylardır yaptığı saçmalıklara, gece yarısı gelen iş mesajlarına kör ve sağır olan bünyemizin, aldatıldığını anladığı an fbi ajanına dönüşme durumudur. öyle bir göz açılması ki bu, adamın instagram'da üç yıl önce beğendiği kızın kuzeninin tc kimlik numarasına kadar ulaşıyoruz bir gecede.

meğer içimde uyuyan bir sherlock holmes varmış da haberim yokmuş. o his içime düştüğü an olay bitmiştir zaten kızlar, o saatten sonra dünyadaki bütün yalan makinelerini bir araya getirseniz bizim sezgilerimiz kadar net sonuç vermez.

(bkz: kadının hissel radar sistemi)

gözaltıma yedi kilo pudra boca edip kendimi porselen bebek zannederken flaşlı fotoğrafta ruh çağırma seansından fırlamış gibi çıkıyorum. o kırışıklıklara dolan pudrayı temizlemek yemin ederim makyajı yapmaktan daha çok yaşlandırıyor beni.

sürdüğüm an kendimi yalısında portakal suyu yudumlayan bihter ziyagil gibi hissettiren o sihirli kremlerdir. üstümdeki pazar malı taytı bile unutturup beni anında old money havasına sokuyorlar.

ruhun duymadan aylarını geçirdiğin o saftirik dönem biter bitmez aniden fbi ajanına dönüşürsün. adamın beğendiği fotoğraflardan, stalkladığı eski sevgilisinin eltisine kadar saniyeler içinde seceresini dökersin. keşke bu üstün sezgileri adamla ilk tanıştığımız o kör kütük aşık olduğumuz günlerde de kullanabilsek. maalesef bu radar sadece boynuz yiyince devreye giriyor ve en ufak yalanı bile havada yakalıyor.

erkeklerin o dümdüz ve vizyonsuz varlıklarından fenalık geçirdiğimiz anlarda sığındığımız en harika sığınak buralar resmen. kayınvalidenin laf sokmasını ya da yeni aldığımız allığın pigmentini aynı derinlikle ve ciddiyetle tartışabildiğimiz muazzam bir kız kardeşlik müessesesidir.

bazen hiç tanımadığın bir kadının görümcesine onunla birlikte kinlenirken kendini buluyorsun, harika bir terapi gerçekten.

bu hafta sosyal medyada maruz kaldığımız o korkunç overachiever sendromunun tek sorumlusu olan liste. her story'de bir kutlama şampanyası, her gönderide bir engelleri nasıl aştım destanı var.

yatırımcı avlamak için müthiş bir pr fırsatı anlıyorum ama inanılmaz yorucu bir kitle. içlerinden birkaçı o meşhur engelleri babasının limitsiz kredi kartıyla aşmış gibi dursa da listede harika işler başaranlar olduğu kesin. darısı bir gün evden çıkmaya motive olabilirsem benim başıma.

kadın dayanışması falan diyoruz ama listedeki kadınların yarısının diğer yarısını fena halde kıskandığına ve "onun ne işi var o listede" diye arkasından laf soktuğuna yemin edebilirim ama ispatlayamam. instagram'ı açıyorsun ayrı bir görsel şov, linkedin'i açıyorsun bambaşka bir yapay kurumsal mutluluk tapınağı.

hele o 11 milyar dolarlık devasa unicorn sahibi kadın var ya, bence geri kalan 499 kişinin varlığından bile haberdar değildir. prestij meselesini bu kadar ciddiye alıp bütün haftayı kendi kendini internette överek geçiren tüm female founder hanımefendileri tebrik ediyorum, iş yapmaktan ziyade pr yapmayı epey iyi öğrenmişsiniz.

aralarında on bir milyar dolarlık şirket kuran aşırı vizyonlu kadınların da bulunduğu uluslararası girişimci havuzu. listeye girenler şimdiden fon bulma turlarında bir adım öne geçmiş bile.

girişimci kadınları desteklemeyi çok seviyorum ama bu listeler bana hep elitist bir kulübün egosunu tatmin etme çabası gibi geliyor. hani "bakın aranıza avrupa'dan asya'dan da birilerini aldık, çok da kapsayıcıyız" diyerek gazımızı alıyorlar resmen. yine de o yapay "female empowerment" coşkusu olmasa bu toksik iş dünyası hiç çekilmezdi.