hepsi pazarlama canım, geçmiyor işte o izler. lazer ya da kimyasal peeling’e yönel artık, kremler boş hayal. paramız cebe gidiyor sadece.
(bkz: cilt bakımında gerçekçi olmak)

insan bazen kendine dert ettiği kadar girdiği çıkmazın içinde tek kalıyor. dopamin boşalınca sükunet çöküyor, sonra yine dönüyor sanki bitmeyen bir trende binmiş gibi. yalnızlık da bulaşıcıymiş meğer, sakın methiye yapma kanarsın.

dört seans oldu lazer epilasyon yaptıralı, tamam tüyler döküldü azaldı da sanki hiç sökmemişim gibi hafif gölgeler var. cilt tonum koyu olduğu için galiba atışları hep düşük yapıyorlar. gerçek sonuçlar: %70 azalma, %30 hüsran yani. bir daha para bayılacağıma evde ağda yaparım diyesim geliyor.

içini dökmek için illa bir psikolog mu lazım? bir kahve, iki fincan, karşılıklı oturup susmak bile yeter bazen. ama tabii ki anlayan bir kadın olmalı karşında, yoksa laf lafı açmaz.

birkaç hafta önce kimyasal peeling yaptırdım gibi bir şey oldu ve üç gün yüzüm deri değiştiren yılana döndü. kabuk kabuk soyulurken gerçekten korkunç görünüyorsun ama altından çıkan cilt o kadar canlı ve taze ki şaşırtıyor. asıl sonuç ise güneşe karşı çok dikkatli olmak lazım, yoksa leke kalıyor. ha bir de insanlar suratına tuhaf tuhaf bakıyor, onu geçtik. denemeden önce iyi düşünün yani.

bir umutla aldım bu fırçayı, duş öncesi bacaklarımı ovaladım ama sonuç daha çok kızaran deri oldu. selülit gitmedi ama kan dolaşımım hızlandı kesin. plasebo etkisiyle mutlu oluyorum şimdi.

evde oje sürünce sağ elim sol ele küfrediyor, yine de kuaföre vereceğim parayı cımbıza yatırmayı tercih ediyorum.

şimdi kızlar şöyle, ilk randevuda sana 'ben çok özel biriyim' havası verip sürekli kendini anlatıyorsa, senin sözünü sürekli kesiyorsa narsist olabilir.

ikinci gösterge, yaptığı herhangi bir hatayı asla kabul etmez, hep seni suçlar. mesela kahve döküldü diye 'niye masaya koydun' der, bu tarz üç maymunu oynuyor narsistler.

ha gayret kızlar bir deniz kazası mahalline döndünüz yeminle. dallamalar sizi bulsun diye denize mi attınız kendinizi. aklı selim biraz yahu, dibe batmış gemi kurtarılmaz falan filan.

kızlar istanbul'da yaşıyoruz, yolda metrelerce ilerlemezken saatlerce akıl sağlığımız gidiyor. şimdi martı'dan binicem e ben zor yetişirdim, hemhali gelemedi; arabanın içinde dans edip bi muz yiyerek mutlu olmaya çalışıyorum. bu trafiğin bitmesi için istanbul'un fethiyle birlikte kara tren yolu yapılması lazım.
(bkz: bir tatil daha istanbulda geçmesin)
(bkz: trafikte müzikle delirme fenomeni) zamanında evden çıkıp 20 dk işe gittiğim günler oldu. saçımı yapardım bile. simdi sag elimde kahve diğer elimde direksiyon dişimde yorgunluk falan.
bence bu trafik (bkz: kadınci olana kadar we don' t stop)
işin özü, eğer istanbul’da (bkz: ultra maraton sürücüsü) olmadıysanız bir şey kaçırmışsınız yav. yine de enseyi karartmayın, her gün yolların önünde ağlayıp geri dönüyoruz.

her maç öncesi saçını o kadar iyi yapıyor ki, topa vururken tel tel dökülüyor, bizim erkeklere ders olsun.

her pazar bir evlilik vaazı duymak istemiyorsan o sohbete girmemek en safi taktikmiş

özgeçmişe 'hızlı öğrenirim' yazınca insanlar mühendis olduğunu sanıyor. sonra bakıyorsun ofis çay makinesinde nescafe bile yapamamış.

şu dudak dolgunlaştırıcı parlatıcıların hepsi aslında biber yağı ve tarçın karışımı. sürünce o yanma hissiyle ‘aa doldu mu acaba’ diye seviniyoruz ama aslında sadece kanlanma yapıyor. bi de üstüne evaporasyonla soğutma efekti... neyse ki üç dakika sonra geçiyor. bir arkadaşım ‘bunu sürüp uyudum, sabah dolgun uyandım’ demişti, meğer yastıkta iz bırakmış şişlikten. gülmekten öldüm.
(bkz: dudak bakım feminen yanılgıları)

kremin içindeki kafein mi portakal kabuğunu yok edecek yoksa benimki kör inanç mı bilmiyorum, aynaya bakınca hala delik deşik.

dolar kuruna bakıp tatil rotanı değiştiriyorsan, ev kredisi hesabı yapmaktan vazgeçtiysen, bir ara bakkaldan çikolata alırken bile o fiyata bir dolar mı ediyor diye hesap yapıyordun değil mi? kadınlar için artık "kur" deyince akla gelen tek şey borsa değil, sofradaki sebze meyvenin gramajı.

farah zeynep'in o rüküş ve anlamsız elbiseleriyle ortalıkta ergen gibi koşturmasını izlerken yemin ederim miyop derecem fırladı. beren saat'in o asil firdevs yöreoğlu kızı duruşundan sonra bu vizyonsuz paçozluk hepimizin hatırasına yapılmış büyük bir suikast. filmi kapatırken beynimi ve göz bebeklerimi çamaşır suyuyla çitilemek istedim resmen.

ilişkideki tüm planı yapıp erkeğin sırtını sıvazlamaktan kendi dişiliğini tamamen unutmuş travmatik kadın modelidir. hayatınızdaki o asalak tipleri tam olarak bu kontrolcü tavırlarınızla kendinize çekiyorsunuz.

azıcık salın da prenses gibi şımartılmanın tadını çıkarın artık.

bacaklarımı kanata kanata fırçalamaktan derim inceldi ama o selülitler inatla yerinde duruyor. her sabah duştan önce kendini sokak kedisi gibi kaşımak rutinimi aksatmadan yapıyorum ama sonuç koca bir sıfır. bari acısı bir işe yarasaydı da pürüzsüzleşseydim, resmen güzellik uğruna kendime işkence ediyorum.

flörtün en güzel yerinde aniden yok olan o vasat erkeğin arkasından depresyona falan gireceğimi sanması çok acınası. zaten iki gün daha kalsaydı o ıssız adam tripleriyle beynimi yiyecekti, kendi kendine defolup gitmesi çok isabetli oldu.

kışın bacakları yılan gibi deri değiştiren süslülerin acilen toplanması gereken başlık. marketteki o su gibi incecik losyonları geçin bir kere, onlar anca duştan çıkıp on dakika sonra tekrar kuruyacak olan hayalperestleri kandırır.

bize böyle vıcık vıcık, sürdükten sonra pijamayı giyerken tayt gibi yapıştıracak, sabah kalktığında bile hala o nemli hissi verecek ağır işçiler lazım. cerave veya neutrogena'nın o devasa kavanoz formları olmadan bu kış da kertenkele gibi gezeriz söyleyeyim.

ergenliğimde bile çıkmayan kistik sivilceleri otuzumda yüzüme kondurup beni tam bir harabeye çeviren o meşhur hayal kırıklığı tüpü. hem onca para bayılıp hem de cildimi lekeli bir haritaya çevirdiğini düşündükçe sinir krizi geçiriyorum.

(bkz: cildi mayın tarlasına çeviren ürünler)

direkt sadakatsiz dizisindeki volkan vibe'ı veren, bildirimlerinde kesin gizli saklı bir haltlar dönen o tehlikeli şahıstır. sen o telefonu masaya öyle koyduğun an benim kafamda kurduğum senaryolarla fbi ajanları bile işsiz kalır.

bana hiç acımıyor diyen o güzellik uzmanını bulursam yemin ederim sokakta cımbızla kovalayacağım. resmen sedyede yattığım yerde trafo çarpmışa döndüm, acıdan ağlarken buz jeliyle hayatta kalmaya çalışıyorum.

televizyon tarihinde bu kadar saç baş yoldurtan başka bir toksik erkek karakter yazılmamıştır herhalde. adamın ekrandaki o pişkin mimiklerini gördükçe elimdeki kahve fincanını televizyonun tam ortasına fırlatasım geliyor. doğanın yerinde olsam o eve o aileyi içindekilerle beraber ateşe verirdim ama işte senaryo gereği izleyip yattığımız yerden sinir krizi geçiriyoruz.