• bugün (108)
9 entry daha
  1. terapi odamda sık sık konuştuğum bir yöntem; sürekli uyaranla yaşayan beyni bir kasete geri sarmak gibi. bitik şarkılarla, çanlarla ya da doğa sesleriyle zihinsel kaygının yavaşlatıldığı, bedenin gevşemeye davet edildiği bir saat. bilimsel olarak herkeste aynı etkiyi göstermez, bunu dürüstçe söyleyeyim, ama denemekten de kimseye zarar gelmez.

    pratikte mesele ses değil, o sesin seni getirdiği o an: nefes almak, anda kalmak, zihnin dalağını dinlendirmek. herkes gibi günün sonunda 'bir şey yapmam gerekiyor' hissiyle yaşamak yorucu, bazen sadece oturup dinlemek bile iyi gelir, o kadar.