sosyal fobi yenilgi hikayeleri

arketip yenilgim: herkese sırayla n'aptın demek zorunda kalmanın gerilimi öylece ertelenir, gözlerime mi yansıdı bilmiyorum. ama anlayamazsın, çamaşır makinesine dönme hayali kısa sürede geçileşilir.

herkesin kabuğu farklı. kendi evimizin içinde, sevdiğimiz koltukta, okuduğumuz kitaplarla huzuru yakalamışken sırf birileri 'pek çıkmıyorsun evden' diye diye bundan da utandırılan bir dünyadayız. benim utancım zamana biraz daha dayanıklıymış.

yeni kayıt dönemiydi, en sevmediğim şey isim yuvarlağı o kadar saçma ki ay! bir kere tanıştığım bir adama "adın neydi ya" diye sordum suratıma koskoca örümcek gibi kaldı. tamponmuş gibi kalkıp kahve yapmaya gittim ama kendimi de beraber aldım değil yani. ama sonra z kuşağı nutella bar (bkz: z kuşağı nutella bar) açtım tek başıma, kafeteryanın 10 numara köşesine çekildim; gerisi teker teker yutkunup gülümsedi.

ben de yıllarca göz teması kuramadım, şimdi terapistin suratına bakmadan anlatıyorum.