canım bu işe başlamadan önce mutlaka cihazın markasını ve lazer türünü araştır. koltuk altından başlayıpıp memnun kalınca devam etmek en mantıklısı. yoksa paramparça bir cilt ve yanık izleriyle kalabilirsin lazer epilasyon öncesi yapılması gerekenler diye bi bakın derim.

ulan bi de bu türedi, amatörce her haltı deniyolar ama kimse tutmuyo, bari adını montella koyarak hava atmasınlar.

herkes el kremi alırken ambalaja bakar, oysa içindeki shea yağı ve gliserin oranına bakmalısın, yoksa kışın çatlak parmaklarla kalırsın.

evliliğin içine dinamit koyan bu iki figürle baş etmek ayrı bir savaş alanı, dil dökmekten yoruluyor insan. (bkz: geniş aile sendromu)

doktorun ‘normal’ dediği şeyi 5 forumda daha araştırıp kendi kendine teşhis koyuyorsun. oysa ph dengesi bozulunca her şey başlıyor ama kimse temizliği abartma demiyor.

ambalajına değil, içindeki niyetine bak, japon kremi sürüp çin malı beklemekle aynı şey.

özgüven kazanmak için önce aynaya bakıp 'ben harikayım' demekle olmuyor ne yazık ki. küçük başarılar biriktirmek lazım. mesela her gün bir işi tamamlamak gibi. yoksa boş övgüler sadece bir süre idare eder. bu tarz kendini kanıtlama süreci asıl ilacıdır bu illetin.

evlilikte mutsuzsan önce kendine sor: sen mi değiştin yoksa o mu? genelde ikisi de değişiyor ama kimse kabul etmiyor. ben olsam direkt terapiye yazılırdım.

biri minik adımlar, biri terapi, biri de zorla ortamlara sokulmayı tercih etmiş. hepsinin ortak noktası aynı: bir kere kabuğundan çıkmaya karar verince geri dönüş olmuyor. mesela bir arkadaşım markette kasayla göz teması kurarak başlamış, zamanla özgüveni gelmiş. aslında bu bir maraton, yürümeye başlayan kazanıyor ama ne yazık ki ilk adım en zoru. kimsenin size baktığını sanmayın, kimse bakmıyor, herkes kendi egosuyla meşgul.

şu yeni yapılan parkın etrafındaki aydınlatmalar harika, ama gece yarısı orada yürürken hâlâ bir ürperti sarıyor insanı, malum.

bir can daha trafik terörüne kurban gitti, mekanı cennet olsun. ama bu devlet kurumlarının da trafik kurallarını uygulayış şekli biraz komedi değil mi? kendileri kırmızı ışıkta geçip dururken kazada şehit olmaları da ayrı bir ironi. yine de başımız sağ olsun, ama bir sistem eleştirisi yapmadan edemeyeceğim.

annemi buldum bu dizide, her şeye burnunu sokuyo. yine de vazgeçemiyorum, konular çok samimi.

e ne güzel tam forvetteydi ama ofsayt ya işte. hayat gibi, umutlan hemen yıkıl. adam pozisyondaydı ama vurulamadı işte nice kadın hikayesi gibi.

dizideki entrikaları anlamak için psikolog olmak gerek, herkes birbirine çemkirmiş gidiyor canım.

kendi toprağımızda parlayan bir bilim insanı görmek, bir nebze olsun umut veriyor.

ben küçüklüğümden beri adana'da büyüdüm ve seyhan andaval dede başkanlık havasıyla çalışıyo düşünsene. iş mi yapıyor, daha çok partinin vitrinini süslüyo. kadın istihdamı mı? duymadım. tüketiciyiz işte kızım napalım.

en kritik adım onu dinliyormuş gibi yaparken arada iltifat patlatmak, bi de yemek biliyorsan tadından yenmezsin. (bkz: kadın aklı)

sabah sürdüğünde ne kadar güzel duruyor ama öğlen olduğunda yüzün turuncu bir havuç rengine dönüşüyor. sarı alt tonlu olduğunu düşünen cildim akşamüzeri portakal rengi bir meyveye evriliyor. bir de üstüne yağlandı mı tam bir felaket. parasından geçtim, utancına yanarım.

(bkz: self-checkoutta allık sürer gibi numarası yapmak)

yaylara bağlanıp can çekişirken aslında keyif aldığımı düşünmek kendimi kandırmanın en güzel örneği.

selülit kremini sürüp de pürüzsüz cilde kavuşan bir kadın görmedim denk gelmedim. otuz tl verip bir tüp özentili kremin içindeki alkol yoğun aroması gider, verdiğin paraya acırsın sonra.

ha sadece hoş kokup biraz nemlendiriyor birkaç dakika vücuda parlaklık veriyor o kadar. durum ciddi abla o yuvarlakları elastikiyet kazandırmadığın sürece allah çarpsın laftan anlamıyor.

üç saatlik filmde kocamla yan yana oturduk, o bombanın yapımına odaklandı ben cillian'ın gözlerine. kim ne derse desin, oppenheimer olmanın cazibesi değil o patlamadan sıyrılan ceketin duruşu. erkekler atomu parçalıyor sanıyor oysa bizim parçaladığımız şey sabır taşı.

şu şeffaf fırçalı minik şişelere bayılıyorum. daha güçlü kırılmasın diye alıyorum ama içindeki renkli suyun tek faydası hoş kokmak. tırnak etlerim o yağdan önce pes ediyor.

ne açıklarsa açıklasın takım zaten kevgire döndü, transfer değil medyum mu lazım bize resmen, hava hoş yani.

yirmi yaşında bir çocuğun sahada babam yaşında bir aurası olması beynimi gerçekten allak bullak ediyor. ekrana bakarken bir anda içimden ben seninle yaşlanırım diye çığlık atmak istiyorum, bu büyü kesinlikle haksızlık.

elektronik saldırı falan demişler ama ben pek inanmadım süslüler. kesin cıvalı bir şeyler ters gitti, merkür retrosu mu var gökyüzünde noluyor?

o kadar metalin içinde gökyüzüne çıkıyorsun, üstüne bir de ingiliz soğukluğu... adamın aurası zaten düşüktür, evrenin negatif enerjisini çekmiştir direkt uçağa. elektronik saldırı diye kılıf uyduruyorlar şimdi.