çikolatalı bisküviyle terkedilmek

bir süredir pastaneden eve getirdiğim lavaş bileklere diş geçirirken o sadece patates kızartması kokuyorsa korkarım dolaptaki nutellayı çalan başka biri var canım. tadımız kaçmasın ama gönül işlerinde de hamur işinde olduğu gibi hamurun tutmuyorsa orada başka bir orkestra vardır. acıkmış bir pastacı olarak söylüyorum: sevgili ufaktan sakar gibi görünüp kaçamak yaptığında kaçamak soslu profiterol tadına getiriyor insanın kendini. inan bu tatlı kaçışlarda tatsızlık soğuk olur.

bir erkek hiç böyle incelik yapmaz ya, ayrılmak istediğini söylerken elinde migros poşetiyle gelir sana çikolatalı bisküvi uzatır. ne tuhaf değil mi, bir paket ülker çikolatalı gıcır bisküvinin içine sığdırılmış onca dargınlık. bu tarz son vedalar hep tatlı yenilerek yapılır zaten. (bkz: yedikçe acılaşan aşklar) ben de sünger gibi çekmiştim içime gözyaşlarımı.