cehalet mutluluktur

"Cehalet mutluluktur" sözünün ne kadar haklı olduğunu şu yaşımda çok daha derin bir yerden, canım yanarak anlıyorum; çünkü zihnimdeki her huzursuzluğun temelinde aslında çok okumak, her şeyi en ince ayrıntısına kadar araştırmak ve o "fazla" bilginin yükü yatıyor. Bilgi her zaman bir güç değilmiş; bazen ruhu kendi ördüğü parmaklıkların ardına hapseden bir prangaya dönüşebiliyormuş. Özellikle uçak fobim, bu durumun en somut ve yorucu örneği. Bir uçağın mekaniğini, havacılık istatistiklerini ve teknik detayları bu kadar derinlemesine bilmeseydim, gökyüzünde olmak benim için sadece bulutların üzerinde süzülmekten ibaret olacaktı; ancak şimdi her sarsıntı, zihnimde okuduğum binlerce senaryoyla birleşip devasa bir korku kütüphanesine dönüşüyor. Bilmek artık beni korumuyor, aksine kontrol edemediğim her olasılığı yüzüme vurarak korkularımı besliyor ve içimdeki o çocuksu güven duygusunu yok ediyor. Keşke bazen zihnimi susturabilsem ve sadece bilmemenin getirdiği o hafif, tasasız huzura sığınabilsem.