disclosure day

filmi dün akşam izledim ve kendimi gerçekten kötü hissettim. beklediğim şey bir uzaylı ifşası değildi evet, ama bu kadar yüzeysel bir ruh hali yönetimi beklemiyordum. uzaylı teması bir metafor olarak işlenebilir, belki travma sonrası büyüme hikayesi falan çıkarılabilirdi. ama yok, klişe sığınaklar, çocuklarla zoraki bağ kurma çabaları... son 20 dakikada sadece of çekip durdum. sanki bir kötü bir günde içime oturan endişeyi filme çekmişler gibi hissettim - hiçbir katarsis yok. üstelik ''ifşa'' diye pazarlanıp nice insanı anksiyeteye sürüklemek bence biraz etik sınırları zorluyor. ben bir kaç hafta sonra izleyenlere filmi mod düşürücü diye uyarı olarak not bırakmak zorunda hissettim.

https://x.com/Drumdums/status/2064432404337398063

bugün neredeyse sevgilime yemek yerken ağzımdan kalbimi de dökecektim, ama son anda sustum ve gülümsedim. bu açılma günü fikri ne kadar da zor, herkes bir şeyler saklıyor ve ben sadece gerçeğin biraz kırıntısını istiyorum.