evde manikür yapmaya çalışırken parmağı doğramak

kuaföre vereceğim parayla iki tane iced latte içerim cimriliği yüzünden giriştiğim, sonu genelde kan revan içinde biten eylem. o et pensini tutarken kendimi mikro cerrahi yapan doktor gibi hissediyorum ama sonuç daha çok kasap çırağı performansı oluyor. sol ele oje sürerken picasso gibiyim, sıra sağ ele gelince titreme nöbeti geçiriyorum resmen.

ojeyi taşırmadan sürmek bir yana, tam bitti derken ojenin kurumadığını unutup saçı başı düzeltmeye çalışmak ve tırnağın üzerine harita deseni çıkarmak beni benden alıyor. o kadar uğraş didin, iki saat sonra duşa girince o ojenin ucu soyulsun. sinirden tırnaklarımı kökünden sökmeme ramak kaldı, bu iş benim harcım değilmiş net anladım.

(bkz: oje sürdükten hemen sonra tuvaletin gelmesi)