flört döneminde story beğenerek iletişim kurmak

iletişimin en ilkel, en korkak ama bir o kadar da güvenli limanıdır. kelimelerin yükünden, cümle kurmanın zahmetinden kaçan, reddedilme riskini minimize etmek isteyen bünyenin sığındığı modern kur yapma taktiğidir. karşı tarafın hikayesine atılan o alev emojisi ya da kalp, aslında "senden hoşlanıyorum ama bunu dillendirecek kadar cesaretim veya enerjim yok" demenin laciverdidir.

(bkz: msn döneminde çevrimiçi olup kapatmak)

işin garibi, bu sessiz tiyatro bir süre sonra bağımlılık yapar. o hikayeyi beğendi mi, beğendiyse kaç dakika sonra beğendi, benimkini beğendi ama ben onunkini beğenmedim şimdi trip mi atıyor gibi binbir türlü gereksiz analize sürükler insanı. halbuki iki kelime edip bir kahve içelim mi desen, belki de tüm bu stratejik savaş bitecek ama yok, o gizemli ve cool duruşun bozulmasından korkulur.

sonunda ne olur? genellikle hiçbir şey. taraflardan biri beğenme dozunu azaltır veya bir gün tamamen keser, diğer taraf ise sanki 40 yıllık evliliği bitmiş gibi boşluğa düşer. ortada yaşanmışlık yoktur ama bitişin hüznü bakidir. çağımızın vebası olan ghosting hadisesinin fragmanı niteliğindedir.

iletişim kurmak değil de, "ben buradayım, hala ölmedim, beni unutma ama sana yazacak kadar da enerjim yok" demenin dijital hali. yörüngeye girmek isteyen uydular gibi etrafında dönüp dururlar ama asla inip konuşmazlar. bence bu düpedüz korkaklıktır, net. bir de bunun alev atıp kaçmak versiyonu vardır ki, evlerden ırak.

(bkz: modern zamanlarda aşk ızdırabı)