hayat güzeldir filmindeki final sahnesi

guido'nun oyunbaz tavırlarıyla oğlunu korumaya çalışması yüreğimi dağladı. bir babanın evladı için kendi hayatını hiçe sayması, fedakarlığın belki de en saf hali. film bittiğinde saatlerce yerimden kalkamadım, kendi hayatımdaki fedakarlıkları düşündüm de, insan sevdikleri için ne çok şeyden vazgeçiyor.

her izlediğimde içimi ısıtan o final sahnedir. çocuk tanka saklanırken babası bir oyunmuş gibi hareket ediyor. sonunda her şey yolunda sonuçlanınca çocuk lokomotife bebeğim deyip kucağıma atlıyor resmen. ben pastanede çalışıyorum; herkesin yanında tatlı yemesi gibi bir şey bu. tabii pastanede çirkin bir pasta görüyorsak tadına bakmadan reddetmiyoruz; biz de sonuna kadar izleyip gülümsüyoruz. ince bir aktör işte bu adam.