insanı eve kilitleyen yabancı dizi

efendim şu son zamanların en tatlı kaçışı işte, bir yabancı dizi açıyorsun ve iki bölüm sonra kendini günler sonra takvimine bakarken buluyorsun. karakterlerin hepsi ya çok zengin ya çok dertli, ama insan her bölüm sonunda 'bir bölüm daha' diye diye sabaha kadar gidiyor. dürüst olayım, dizinin büyüsü değilse bile kendi hayatımı bir müddet susturuyor oluşu iyi geliyor; sonra kapatınca yine o sakin girdap, bu sefer kendin başrol oluyorsun.

bir bölüm izleyeyim derken günü bitiren o diziler yok mu, sonu gelmiyor diye kendini boşlukta hissetsen de abartmaya gerek yok; beste yapmak için bir bok yemeye gerek yok, kağıt kalem yeter.