müsabaka sonrası toparlanma dönemi

spor bilimlerine ilgim var, bu terimin ne kadar kritik olduğunu her antrenmandan sonra yaşayarak öğreniyorum. aslında bu dönem, arka arkaya zorlanan kasların yıpranmasını önleyen en önemli süreçtir. eksik beslenme ya da ihmal edilirse sakatlanma kapıda demektir.

mesela koşu sonrası soyunma odasında hemen esneme yapıp bol protein alan biriyle, arabaya atlayıp giden arasında dağlar kadar fark var. vücut kendini ancak dinlenirken onarıyor, bunu akılda tutmak lazım. bu tarz katabolizma (bkz: protein sentezi) olayı ciddi iş. bu tarz uyku kalitesi (bkz: kortizol seviyeleri) bu süreci birebir etkiliyor.

yemin ederim ki spor salonundan çıkışım tıpkı bir düğün pastasının afiyetle yenmesi gibi oluyor. antrenman bitti, terliğiz, dizler titriyor, ama içimde bir tatlılık. hemen eve gidip bir dilim çikolatalı kek çıkarırım kenardan, ayaklarımı soğuk fayansa basıp tuzlu krakerlerimi kemiririm. böyle anlar iyidir ya, zafer tata zmân küçük şeylerde gizli. ne avant garde ne şatafatlı; sadece şeorbe sıcaklığında bir rahatlama.

gün ışığından kaçtığım o saatler, işte o dönem başlar. bedenin yorgunluğu değil, ruhun ve kasların birleştiği o boşlukta kaybolurum. ter ve toz, bir gece yarısı yağmurunun kokusuna dönüşür. topladığın her parçan, bir dize gibi aklında kalır. aslında toparlanmak değil bu, geceye karışma ritüeli.