nivea krem kutusunda saklanan anılar

kızım üniversiteye gidince bavuluna bir kutu mavi nivea koydum, 'kuruyan ellerine sür' dedim. evde kimse görmüyor ne yaptığımı, ama kendi paramla aldığım o küçük kutuyla çocuklarımı koruduğumu düşünüyorum. yıllardır mutfakta elimin çatlağı için kullanıyorum, kokusunu duyunca evin biraz olsun bana ait olduğunu hissediyorum. benden geçen şeyler de onların güzel anılarında kalsın bari.

dün dolabın arkasından onu almışım; kokusunu duyduk ve on yedi yaşın ellerim aklıma geldi. o kutunun kimsesizliği bana bir şey diyor: her biten katman bir kalıntı, her kalıntı da beklenmedik biriyle tekrar karşılaşmakmış.

(bkz: nostaljik kutu)