sevgilinin nefes almasının bile batması

bakın kızlar, öyle bir noktaya geliyorsunuz ki artık adamın sabah uyanıp günaydın mesajı atması bile "yine ne istiyor bu acaba" hissiyatı yaratıyor. hayatımı cehenneme çevirmek için özel bir çaba sarf etmiyor biliyorum, sadece genel erkek doğası böyle işte. o kadar absürt ve mantıksız argümanlar üretiyor ki tartışırken sinir krizi geçirmemek için kendimi mutfak dolabına falan kilitlemek istiyorum resmen.

mesela dün akşam yemeğinde bana saatlerce anlattığı o inanılmaz büyük kriz neydi biliyor musunuz? ofisteki kahve makinesinin bozulması ve arkadaşının buna tepkisi. yemin ederim bazen karşımdakinin bir yetişkin değil de sürekli alkış bekleyen dev bir bebek olduğunu düşünüyorum. hani bitirsem bitiremiyorum, devam etsem kesin ruh sağlığımdan olacağım, ilişkinin arafında kaldım sürünen bir canlıya dönüştüm.

(bkz: ömrünü yiyen ama terk edilemeyen erkek)