tek başına kafede oturma challenge

kızlar yemin ederim o kapıdan içeri girerken herkesin dönüp bana baktığı, "bu kızın ne işi var burda tek başına" diye dedikodumu yaptığı hissini yenmek atomu parçalamaktan zor geldi bana. evde üç saat hazırlanıp, en güvendiğim ruju sürüp, sırf o sipariş sırasında barista çocuğa adımı söylerken sesim titremesin diye ayna karşısında kaç kere prova yaptım ben bilirim. neyse ki sonunda o kahveyi alıp köşeye geçince kimsenin umurunda olmadığını anlıyorsun, o an gelen özgüven patlamasıyla dünyaları yakarım sandım resmen.

bu illeti yenince de öyle hemen parti canavarına dönüşmüyorsunuz tabi, yine evde pijamalarla yatmak en büyük hobim. ama en azından artık dışarı çıktığımda elim ayağım birbirine dolanmıyor, kasıla kasıla yürümek yerine omuzları dik tutup "ne bakıyorsun be" bakışı atabiliyorum millete. tavsiye ederim, büyük ferahlık.
(bkz: özgüven patlaması yaşanan o an)