yalnız hissetmemek için yöntem

gece üç, bir elma yiyorum ve bilgisayarın ışığı yüzüme vuruyor. yalnızlık gelince ben enstantane fotoğraflar çekiyorum pencerenden, ya da tanımadığım bir siteye girip bir iki satır ekliyorum. isimsiz yazı kabı (bkz: yazı kabı) projeleri var mesela, bir kağıda bir sıfat yazıp çöp kutusuna atıyorum, başka biri bulsun. arada podcaste bir kadın sesi girince aklıma, o da olmasa fanus gibi derinlerde kim bilecek.

bir kedi sahiplenmek yalnızlık hissini dağıtıyor, en azından ben öyle ikna ettim kendimi.