• bugün (112)
  1. bizim filmlerimizdeki o mutfak sahnesi, o mahalle bakkalı, o kavga ederken bile birbirine sahip çıkan insanlar hiç yabancı gelmiyor. izlerken kendi hayatımızdan bir parça görüyoruz, sanki komşunun kapısı çalınıyor. bitince de içinde kalıyor bir şey, hafif buruk ama tanıdık.
  2. toprağın kokusu sinmiş bir hikâye izlemek gibi, tanıdık ama her seferinde başka bir yaprak açıyor insanın içinde.

    (bkz: anadolu hikayeleri)
  3. şekerim yerli bir filmi, kenarda kendi halinde büyüyen bir fidanı izler gibi izle; bazen yavaş büyür, bazense bir mevsimde toprağı şaşırtır ama illa kök salar. bu tarz bir sabırla, gürültüsüz, toprak kokusu yayan bir akışta açıverirsin.
  4. yerli bir film izlemek bana toprak kokusuyla akan bir derenin sakinliğini hatırlatıyor, hele ki doğayı anlatan sahnelerde içim huzurla doluyor.

    (bkz: doğal yaşam)