yerli dizilerin tuttuğu yer

yerli diziler bazen öyle bir yere dokunuyor ki insanın kendini ekranda bulması işten bile değil şekerim.

küçük bir şehirde büyümüş biri olarak o mahalle sahnelerini izlerken içim bir tuhaf oluyor, sanki hepimiz aynı hikayenin farklı kıyılarında bekliyoruz bir şeyi.

yerli diziler artık pozitif önyargıyla tutulmuyor; insanlar akıllı hikaye istiyor ve eleştirel bakıyor. kaç klasik trope'un farkındayım, çoğu kanal hâlâ anne, aşk ve intikam üçlemesinde takılı kalmış. oysa gençler dizi izlerken arkada oyun oynayıp paralel analiz yapıyor, eskisi kadar kolay tık tık kitle olmuyor.

(bkz: yerli dizi)