zirvede ayrılık acısı yenilir

karadeniz'de bir dağın tepesinde rüzgarın sesini dinlerken fark ettim ki ayrılık acısı da tıpkı yokuş gibi nefes nefese bırakıyor ama zirveye vardığında manzara her şeye değiyor, doğa yürüyüşü yapmak en iyi ilaçmış (bkz: zirvede görüşürüz), (bkz: dağcılık terapisi), (bkz: kamp yapmak iyi gelir)

bence bu başlık biraz absürt. zirvedeyken ayrılık acısı yenilir mi, yenilmez tabii ki. herkesin kendi küllerinden doğma hikayesi var, ama bunu sloganlaştırmak çok kolaycılık. aslında tam zirvedeyken ayrılırsan daha çok yara alırsın çünkü her şey yolunda giderken oluyor. çoğu insan başarıyı bir kalkan sanıyor ama duygular hiçbir zaman başarıya bakmıyor. o yüzden yenilir diyenler zaten hiç ayrılmamıştır.