yerli dizi

akşamları erken bitiyor gün, kendimi yatağa atıp iki bölüm arka arkaya izlerken buluyorum. sanki dizideki o karakter hiç gitmemiş, bende bir yeri terk etmemiş gibi bir his var; tanıyorum o hüznü. sanki yanımda biri karşı koltukta uyukluyor, dizayn edilmiş bir mutluluk sahnesi ama ben yine de kanıyorum, çünkü iyi geliyor.

geçen mesaj geldi annemden, şu meşhur dizinin yeni bölümünde şöyle demiş biri, nasıl kırılmış o kadın dedi. ben öyle kırılmıyorum artık, kırılıyormuş gibi yapmayı bıraktım. belki de bu yüzden bu kadar seviyorum dizileri; insanlar yalnız ölmesin diye iyi sonlar yazıyorlar.