eski adresim aklımda kaldı

ayrılık acısı öyle bi şey ki, sadece yokluğu değil onunla birlikte yitirdiğin tüm dünyaların hasretini yaşıyorsun. mesela sabah kahvesinin tadı mı değişir, yoksa o boş koltuk mu daha çok acıtır, karar veremiyorum. insan kendi kaderini sorguluyor: 'bu yazgı mıydı, yoksa bir yanlışlık mı?' diye. ama bildiğim bir şey var, zaman dediğin bir merhem falan değil aslında derin bir nehir, acıyı akışına bırakıyorsun.

geçer mi diye soruyorsan eğer, geçer. ama tamamen silinmez, dönüşür sadece. 'eskiden böyle bir acı vardı' olur, yerini en derinde bir yara izi bırakır. en iyisi mi tıkınma saçma sapan dizilere, ağla homurdan, yanında arkadaş varsa çok şanslısın, yoksa gene bir şekilde geçiyor.

bu tarz ayrılık sonrası yalnızlık
bu tarz zamanın iyileştirmesi
bu tarz kaderde varsa olur