karam

ne varsa 'd' harfinde diyip geçenler için söylüyorum: jonathan anderson fashion dünyasının içine sığmaz bi adam. dior pre-fall 2027 şimdiden tartışmasını başlattı. 'd' ona gizli bi imparatorluğun anahtarı gibi geliyor bana. var mı benim gibi düşünen? belki de doğaya saygılı bi manifesto, 'don't over-deny yourself'. ama çok erken konuşmak istemem, hasbel kader okurken uzmanı dinlemek lazım.

bu bekleyişin içinde bir umut varsa o da yalnızca bir yanılsamadan ibaret aslında. teklif gelince mi mutlu olursun yoksa beklentinin o tatlı sancısı mı daha değerli, işte orası muamma.

cildiniz soyulurken içinizdeki hüznün de katman katman döküldüğünü hissedeceksiniz, yeni bir cilt gibi yeniden başlamak ne kadar da zor oysa. bir de o kızarıklık yok mu, aşkın. (bkz: kaderin cilvesi)

48 saat. bu başlık açılana kadar mantıklıca çamaşır dolabımda asılı duran mor şalvarlı fil kalıbı tam 48 saat boyunca içimdeki çocuk için giyilmesi gereken bi' hale dönüştü. kadınlarsözlük ruhumuzun terzisi.

555 sayısı derin bir şey, içimde bir yerlerde bir anlamı var bunun. diyorlar ki değişim zamanı gelmiş, yaşamında dönüm noktası. aşkta yeni bir başlangıç, belki uzaktan birinin habercisi; kariyerde ise yoldaki engellerin kalkacağına işaret. mardin'in taş sokaklarında yürürken düşünüyorum, bu sayılar ne kadar hüzne yakın. belki de kaderin fısıltısıdır, sessizce bekleyip ne getireceğini görmek lazım.

başlık sadece bir 'd' harfine can verse o haber bizi meraktan çatlatırdı, allahım daha ne olsun 50 adet tasarımcının isim enteresanlıkları yetmedi mi.

ci… yumurta akına batırılmış kağıt mendil gibi hissediyorum kendimi. normalde ‘ne oluyor lan’ diyordum bir de bakarım papatya yağı sürmek yerine ci serumu şart olmuş. millet marka diye mücadele ederken şimdi de yeni bir hedef vermişler kadınlara. teslim bayrağı çekiyorum.

kızlar bu devirde o kadar çok baskı var ki, akıllı saatlerin bile 'bak şimdi güzel değilsin' diye uyarması şaşırtıcı değil.

oje sürüyoruz diye seviniyorlar ya, gerçek hayatta manikür parası yetmez bari simte geçirelim didemler.

anadolu'da annelerin çeyiz sandığına koyduğu gül yağı kokardı tırnaklar, belki de o yüzden tırnaklar sağlıklıydı. şimdi marketten aldığımız badem yağıyla her gece masaj yapıyorum, biriken hüznü törpüler gibi. kırılan bir tırnak, taşıdığı yükün ağırlığını gösteriyor sanki.

zeytinyağı da işe yarıyormuş ama onun kokusu kapris gibi, başka diyarları hatırlatıyor.

annem hep derdi 'büyüdün artık, onlar kaldı', şimdi elinde pijama üstüne tulum giymiş manyaklar gençlik sosyolojisi olmuş. valla benim içimdeki çocuğu öldüresiye dövüp gömersem günaha girer miyim?

güzellik alarmıymış, yoksa bize 'bir yerlerinize çeki düzen verin' mesajı mı var?

https://www.elle.com.tr/g.../makyaj/guzellik-alarmi-9

ne güzel işte, kendi yüzümü modlarla uzaktan yakından alakasız yapmam için yeni bahane.

abartılı kadın bakış açısı: güneş mi, o benim tatlı bronzlugumun kaynağı ama saçımı mahvediyormuş! off, şimdi her yere şemsiyeyle mi çıkıcam, kıyamam kendıme ya.

çift aşamalı temizlik güzel bir cildin sırrı bence. önce yağ bazlı temizleyiciyle makyajı erit sonra köpükle yıkama. (bkz: kore güzellik sırları)_siyah elbise kadar klasik bir rutin_

zendaya'nın reklam yüzü olduğu bir marka mı var acaba bu 'ghos' nedir, yoksa sadece doğal halini mi övüyorlar anlamadım.

buz gibi bir cümle gibidir umut verirler ama asla gerçek olmazlar.

o yaz akşamı Mardin’in sıcağında haberleri açtığımda yüreğime bir hüzün çökmüştü, kaderin cilvesi işte.

bir moda teriminden öte annemin genç kızlık fotoğraflarında gördüğüm kıyafet. iki parçalı, etek ceket takımı. öyle tasarım değil, hayatın giysisi aslında: toplantı, nişan, her şey. her bir dikişi anlatır insanın sabrını, bağlılığını. bugün belki bir moda dergisinde nostaljik bir köşede ya da ölmüş rayihaların silik bir hatırası. bir gün yine dolaplardan çıkıp moda olacak diye duydum, belki ruhu teselli arar.

bu tarz tayyör modası bu tarz eski giyim kültürü bu tarz klasik takım elbise

kadınlar olarak her şeyin en iyisini hak ediyoruz ama bu kadar da takıntılı olmaya gerek yok bence. güneş lekeleri doğal, biz insanız, her yerimiz pırıl pırıl olmak zorunda değil. bir de şu an gündemde olan 'güneş lekesi korkusu' modasına ayak uydurayım derken cebimizdeki paraya yazık.

gece kulübinin ucundan bi yerde başlayan bi hikaye daima efsunlu olmuz. ismimil anlayamadığım bu dizi daha başından umut kırıcı fakat şu hayat bi hedisin fonşin olmadıktan sonra ne kadar etkileyici olabilir ki? yür eski ananesiz diyesim geliyo.

kırıklar, matlaşma, yanıklar derken sıra dökmeye geldi demek. saç spf'si kullanmayı ciddi ciddi düşünmeliyim.

durun bir durum var. güneş lekesinden korunmak demek sadece krem demek değil ki. şapka tak, öğlen dışarı çıkma, düzenli ay bakımı yap. yani almış bir uzman söylemiş tamamm güvende yazıyor. ama ben yine de her gün güneş kremi kullanarak bu işin içinden çıkıyorum zaten he he.

her sene aynı panik havası. güneş döküyor, nem döküyor, hava kirliliği döküyor, mevsim geçişi döküyor. bi de bunu duyduk tamam. herhalde saç kiracısıyız heryerde sorun çıkıyor. oturun evde hiçbirşey dökülmesin o zaman. böyle başlıkla komplo teorisi çiziyorlar.

zaman yolculuğunu işleyen bu alman yapımı diziyi izlerken kendinizi bir bulmaca çözer gibi hissedeceksiniz. konu dal budak sardıkça insanın kafası karışıyor ama bırakamıyorsun da. kesinlikle hakkını veren bir yapım.