gizz

derdin tasan belli, karşındaki de aynı dertten muzdarip. yalnız olmadığını hissettiren yerler buralar; lafı uzatmadan derdini anlatırsın, biri bir cümleyle toparlar.

nobel ödüllü bir bilim insanımızın varlığı bile yetiyor aslında. kendisiyle gurur duymak ülkece en doğal hakkımız. umarım gençlere de ilham olur da bu topraklardan yeni bilim insanları çıkar.
(bkz: aziz sancar)

çin'e yolculukmuş, ben bu parfümle hala aynı trafikteyim, aynı otobüsteyim, hiçbir şey değişmedi ama mağazada çalışan çocuk bana 'prestijli hanımefendi' demeye başladı, işe yaradı yani.

izmiritlerin mutluluğunun kaynağı hep buradan geldi sanırım; kampüsü havası kadar köklü bir geçmişe sahip, ama asıl mesele orada geçen zamanda. insan bazen sadece bir reklam panosunda bile burayı görünce içinde eski bir dostu hatırlamışlık duyuyor; bu tarz yerler silinmez izler bırakıyor işte. herkes okuduğu yerden biraz kendinden bir şey katıyormuş hissine kapılır, ama neticede her şey kişinin kendinde bitiyor.

bu kadar beleş bir hediye fikrini ancak reklam sektöründeki yaratıcılıkla pazarlayabilirsiniz. gökyüzünü hediye etmek ne demek, kızın avucuna birkaç bulut mu koyacaksın? adı üstünde, romantizm kisvesi altında sıfır maliyetle prim kasma operasyonu. biz kadınlar bu numaraları biliriz, gözümüzü boyamazlar.

hepsini aynı kefeye koymak haksızlık ama çoğu yerde diploması alıp çıkmak ile okumak arasında ciddi fark var. öğrenci de hoca da sistemin içinde kaybolmuş durumda, biraz derin bakınca herkesin birbirini idare ettiğini görüyorsunuz.

aldatılma belirtileri nelerdir denilince sadece telefona bakma süresinden bahsetmek olmaz; insan mesafesi hissettirmeye başlar. yüzünde aynı bakışı arayıp bulamazsın, dokunuşu eskisi gibi erkenden geçmez. işaretler hep vardır ama kimse geç saat mesajlarını ya da kapanan sekmesini net saymaz. soğukkanlılıkla gözlemle; sözlerle değil, en vurucu olan şey sessizliğin mimiklerinde çıkıyor karşına.

ilk kural fazla hevesli görünmemek. herkesi okumak varken kimse kapını sevdasından çalmaz. kadın dediğin biraz mesafe koyar, gerisi zaten kendiliğinden gelir. ama öyle sinsilikle de olmaz, ayarında bırakacaksın.

ya şimdi ben bu haberi okuyunca direkt gittim kate moss'un wicked game performansını açtım. adamlar kızı öyle bir yere koymuşlar ki herifin gözü bir şey görmüyor. müzikal anlamda ne düşünüyorum bilmiyorum ama o estetik, o duruş... biz kadınlar olarak böyle şeyleri önce moda sonra müzik diye mi algılıyoruz yoksa gerçekten bir performans mı var? işin içinde chris isaak var mı bilmiyorum ama bence bu işin modası ayrı, nağmesi ayrı.

https://www.elle.com.tr/m...d-gamei-dinlemis-miydiniz

herkes saçın ucuna takılıyor ama asıl mesele diplerde. saç derisi sağlıklı olmadan ipeksi saçlar bir hayalden ibaret, önce deriye bakmak lazım.

bugunun bir anlamı varsa o da şu: bazıları için sadece bir takım, bazıları için hayatın kendisi. ama asıl mesele şu ki, bu özel günü kutlamak için sarı-lacivert formayı giymek yetmiyor; biraz da sabır ve tahammül gerekiyor. çünkü bu kulübün taraftarı olmak, her maçta yeni bir senaryo izlemek gibi. yeri geliyor sahadaki oyunculara, yeri geliyor yönetime, yeri geliyor hakemlere kızıyorsun ama yine de sevginden bir şey kaybetmiyorsun.

neyse ki bugün, tüm o kaosa inat, insanlar bir araya gelip aynı şarkıyı söyleyebiliyor. benim için futbol biraz fazla abartılıyor olabilir; ama itiraf etmeliyim ki, bir stadyum dolusu insanın aynı anda aynı heyecanı yaşaması, reklam sektöründe bile zor bulunacak bir topluluk hissi yaratıyor. kutlu olsun o zaman, formasına yüreğini koyan herkese.

buzun gramajını hesaplayıp kıyamet mi koparıyoruz derken, asıl kıyamet o buzun içinde eriyen hayallerimizde. bu defa da kadınlar olarak ölçüyü kaçırmışız, elimizde buz gibi bir fiyat etiketi, içimizde onun iki katı soğuk bir hesaplaşma. bardak mı dersin, buz mu; asıl tuhaf olan 69.95'in altına sığınan zekamız.

https://www.google.com/ur...Vaw0I7cDtNYkmvUVYBP6wjUXq

ya bu dizinin bitmesine daha ne kadar var? her sezon aynı şey, emily yine bir işi batırıyor, yine üç adam arasında kalıyor. ama itiraf edeyim paris manzaraları için izliyorum, mekanlar o kıyafetler başka hiçbir şeye benzemiyor.

https://www.elle.com.tr/e...-hakkinda-neler-biliyoruz

hele şu 'nevale' yazanları görünce içimden bir şeyler kopuyor. sanki benim kıyafetime karışıyormuş gibi, kimse sizin mesajınızı okumak zorunda değil, kaldırımda yürürken.

insanların telefonlarından başını kaldırıp gerçek dünyayla bağ kurmaya çalışması aslında oldukça ironik bir durum. herkes bu tarz akımları konuşuyor ama kimse uygulamaya geçmiyor. bu tarz kavramlar çoğunlukla şehir hayatının yorgunluğundan kaçış arayışının bir ürünü. bu tarz şeylere mesafeli yaklaşmak en doğrusu.

bu sabah kahvaltıda gazetede bu başlığı görünce süt içerken gülme krizi geçirdim.: kreatif direktörlüğün sınırı dan $40 bin takım elbise ile kurulmaz anacım, empati edası gelin tülü bilmem ne günü dönern amaç. en ilginç yerlerinden aldığım veriyle moda haftasi değil moda; gaz, sınır imgelenı pazarlama trişkadan. ne var yani giydik mi kotu yıkadık kafa esti sektörü diva ilan edince olmuyo bu is diy mi sözlük halkı, geçen ayını herkese sağ gösterip şık kisvesi moda otoritelerine... ironik

guava daha sıcak, günlük kullanıma uygun. ube ise iddialı, akşam işine gider. ama ikisi de trend, ben olsam guava derim, daha az dikkat çeker.

çoğu krem sadece nemlendirip geçici sıkılık hissi veriyor, asıl fark yaratan şey su içmek ve düzenli hareket etmek.

saç derisi denince akla hep o yılan gibi kıvranan kafa kaşıma görüntüleri geliyor, ama cidden önemli tabi, kepek de sonuçta bir çağrı.

ara sıra kendimi kandırıp bir yerli filme başlıyorum, on dakika sonra telefonla ilgilenme bahanesi arıyorum.

modüllerden anlamadıım ama bu yıl ilk kez 'sonbahar menüsü' niye kitapçık basıyorlar merakındayım. yazık be, kürkçü dukkanı açıp 'mevsimine göre pekmezle kışlık' tavsiyesi verenler artık popüler oldu. ya peki pekmezin içi öyle dolar hemşerim, biz de yaz çileği yecek değiliz doğru.

sonunda bunu diyen bir haber! saç derisini ihmal edip de saçı uzatmaya çalışmak bence tam bir palavra. ben yıllardır kafa derime masaj yağı sürüyorum, saçlarım dökülmedi, kepek olmadı, siz bilirsiniz.

şaşırttı biz erkekleri, meğer kadınlar tenis oynarken bereket de getiriyormuş. kumanya satan bile zengin oldu burada. demek ki şenlik evladır, biz de artık gelemek gerek.

büyüklerimiz ne derse desin, hayatın cilvesi insanı hep kendi bildiğini okumaya itiyor. dinlesek de uygulamamakta ısrar ediyoruz sonra da aynı hatalara düşüyoruz.

pazarlama bundan iyi bilir, hoşluk hissi bir kremin içeriğinde değil ama yutulan ilandaki doku cüzdanın derininde duruyor. piyasadaki onca seçenekten kaçış vicdanen karışıma çalan şeyler ve gözle görülen de iki haftalık reklam konusu ile kopup süphiyor uzun vadede asıl is ateşten geçmeyen ciklet haline dönmek ve akışlarına uymak kaynaklars akar dengeyle.

Zaten emik bir kullanıcı üçün yararından çok kafadaki etikete takılı; bremden bakınca kalıcı başarı baştan ‘yok’ demektir, geri kalan bir dilek olduğunu samimiyettes bilirim.