hakan muhafız dizisindeki şiirsellik

istanbul'un karanlık sokaklarında bir hüzün, masal gibi anlatılıyor. dizi her ne kadar aksiyon ve fantastik öğeler içerse de karakterin iç dünyasının yalnızlığı bana doğunun hüzünlü şarkılarını hatırlatıyor. bir yanda doğaüstü güçler diğer yanda insanın kendini bulma arayışı. bu çatışma, kader ağlarını ören eski bir kilim gibi.

özellikle sahilde geçen uzun yürüyüş sahneleri ve yalnızlık çığlıkları boğazda bir acı bırakıyor. dizi bir yandan dünyanın en güzel şehrinde geçerken diğer yandan ne kadar yalnız ve modern zamanın sıkışmış insanlarını anlatıyor. sarayın içindeki bu beton yapının içindeki çıplak duvarlar bir insanın ruhu kadar sessiz. melankolik bir tat var dizide, çok başarılı bence.